İnsan öldüğünde geriye sadece malı mülkü kalmaz. Bir de adı kalır. İnsanların zihninde bıraktığı iz kalır. Ardından kurulan cümleler kalır.

Bazıları için "Dürüst adamdı" denir. Bazıları için "Ne yaptıysa kendisi için yaptı" denir.

Bazılarıysa ardında öyle bir hayal kırıklığı bırakır ki insanlar artık ismini duyunca bile yüzünü ekşitir.

Çünkü insanın karakteri en çok gücü kaybetmeye başladığında ortaya çıkar.

Makam elden giderken, alkış azalırken, kalabalık dağılırken... İşte o an insan gerçekten neye dönüştüğünü gösterir.

★★★

Tarih boyunca bazı insanlar, bir ömür savunduğu değerleri birkaç kişisel hesap uğruna terk etti.

Kendi savunduğu ilkelerin tam karşısına geçti.

Önceleri yanlış dediğine daha sonra doğru dedi.

Arkasından konuştuğu, eleştirdiği insanların yanında saf tuttu.

Dün kırdığı kapıları tekrar çalmaktan utanmadı. Üstelik bunu yaparken sadece kendini değil, peşinden gelen insanları da aşağı çekti.

Çünkü omurgasızlık sadece insanın kendine zarar vermez. Bir yapının içine girdiğinde herkesi çürütür.

Güven duygusunu öldürür.

İnsanların inancını tüketir.

En kötüsü de topluma "Demek ki hiçbir sözün değeri yokmuş" mesajını verir.

★★★

İnsan hayatında faydalı şeyler yapmış, başkalarına yardım etmiş, dürüst olmaya çalışmış olabilir.

Ancak bazen öyle şeyler olur ki, bütün ömür boyu yapılan doğrular birkaç yanlışın altında ezilir gider. Ve o kişi kazandırdıklarıyla değil, kaybettirdiği şeylerle hatırlanır.