18 Haziran 2010 günlü Hürriyet gazetesinde aynı adla yayımlanan yazıyı bazı düzetme ve eklemeler yaparak okumanıza sunuyorum: [Ben bütün Türkleri sevmem. Bazılarını severim: Hepsini değil ama bazı şairleri ve yazarları; dünyanın en büyük ressamlarından Alaettin Aksoy'u, Nebahat ehre, Tarık Akan, Rutkay Aziz ve içek Arif'i; Hürriyet gazetesinde Ayça Aktan ve Doğaner Gönen'in şahsında yazıişleri mensuplarını; telefon santralında ve ulaştırmada çalışanları severim.
Zeynep ve Ali Erten'i severim.
ocukluğumun Mersinlilerinden 1948 Londra Olimpiyatları'nda grekoromen güreşte şampiyon olan Mersinli Ahmet'i², Mersin İdman Yurdu futbol takımının sol açığı Bombacı İlhan Taşucu'nu (Sağ ayağıyla topa vurmazdı. Mersinliler buna bir efsane uydurmuştu: Güya bir Beyrut takımıyla yapılan maçta, sağ ayağıyla çektiği şutla kalecinin barsaklarını dökmüş, bu nedenle de sağ ayağı mühürlüymüş.), Araliktan³ Nusret'i, mahalle komşumuz Deli Kadir ve anasını, Deli Cemil'i, Cilveli Cennet'i, Kont Ahmet'i, Fedai Mustafa'yı, Saraç Mahmut'u severim. Türk dünyasının geri kalanından nefret etmem elbette.
Sağ-solcuları sevmem ama 68'in otlaklarında otlayan dinozor arkadaşları çok severim.
Eski Araplardan başta İmruülkays olmak üzere Yedi Askı şairlerini, Hallac ve Nifferi'yi, El Maarri ve Ebu Nuvas'ı; yenilerden Venus Khoury-Ghata'yı, Adonis'i, Abdüllatif Laabi ve Tahar Bekri'yi, Abdelwahab Meddeb ve Muhammed Bennis'i severim. Ayrıca eski şarkıcı ve dansözlerden Behiyye Şıkşık, Tahiyye Karyoka, Abdülvehhab, Ferid El Atraş'ı severim.
Sevdiğim Fransızlar, Amerikalılar, Almanlar, Ruslar, Yunanlar, Güney Amerikalılar, Asyalılar, Afrikalılar, Avustralyalılar ve Okyanusyalılar vardır ki adlarını saysam bilgisayar göçer. Yüreğim ve sabrım o kadar geniş değildir. Bu nedenle herkesi sevemem.
10 Haziran (2010) günü İstanbul'da düzenlenen Türk-Arap İşbirliği Formu'nda konuşan Başbakan Erdoğan, "Türkiye'nin Batı'dan koptuğunu iddia edenler art niyetli, kötü niyetli bir propagandanın taşeronlarıdır. Yüzyıl boyunca Türkiye ile Arap dünyası, işte bu art niyetli propagandanın bir neticesi olarak birbirine sırtını dönmüş, birbirinden uzak kalmıştır. Türk-Arap dostluğu geçmişe dayanır. İstiklal Marşı'nın şairi Mehmet Akif Ersoy'un şu dizeleri bu gerçeği ortaya koyar: Türk Arapsız yaşayamaz; kim ki yaşar der, delidir. Arap'ın Türk hem sağ gözüdür hem sağ elidir." (Hürriyet, 11.06.10) demiş.
Oysa Türk milleti Arapsız yaşayabileceğini yüzyıla yakındır pek güzel kanıtladı.
"Ne Şam'ın şekeri ne Arap'ın yüzü!" sözünü Türklerin ataları acaba ne zaman söylemiş olabilir Araplar bu deyişi biliyorlar ve çok kızıyorlar.
Aklı başında bir Arap'ın da Türklerin "hem sağ gözü hem sağ eli" (Hürriyet, 11.06.10) olmayı kabul edebileceğini sanmam. Hamas işte bu nedenle Arap'ın hem sağ gözü ve sağ eli olan Türklerin değil de Mısır'ın arabuluculuğunu kabul etti.

1