Kuramsal kitaplarım, çevirilerim, kendi inşa ettiği zindanda mutluluk içinde yaşayan Türk edebiyatını rahatsız etmek için yazıldı. Bu nedenle onu "kendi sütünü içen inek" olarak tanımladım. Amacım, Türk edebiyatını esaretten kurtarmaktı. Aslında buna "Türk edebiyatçılarını esaretten kurtarma operasyonu" da denilebilir.

Kendimi Türk edebiyatı içinde tanımlamak zorunda kalırsam, ağızda diş ağrısı, ayakkabı topuğunda taciz eden çivi gibi görürüm kendimi. Şiirlerim ve kuramsal kitaplarım kezzap gibidir...

Az buçuk bir yabancı dil bilen eski kuşak şairlerimiz gibi şiir ya da dize yürütmek için kullanmadım bildiğim iki dili.

Döneminin büyük şairi Cahit Sıtkı Tarancı'nın Abbas adlı şiirinin ilk dizeleri şöyledir: "Haydi Abbas, vakit tamam;/ Akşam diyordun işte oldu akşam./ Kur bakalım çilingir soframızı;/ Dinsin artık bu kalb ağrısı."

Amma velakin C.S. Tarancı kendisinden epeyce yıl önce Fransız şair Charles Baudelaire'in Recueillement (İçe Dalış) adlı şiirinde şu dizeleri yazdığını bilmediğimizi sanıyor:

"Sois sage, ô ma douleur, et tiens toi plus tranquille./ Tu reclamas le soir; il descend; le voici"

"Akıllı ol ey ruhum ve sakin ol biraz/ Akşamı istiyordun (akşamı bekliyordun) işte oluyor akşam"

Cahit Sıtkı Tarancı ne demiş: Akşam olsa diyordun işte oldu akşam.

Onun yaptığına Baudelaire'in şiirinden esinlemek denmez, düpedüz çalıyor, düpedüz yürütüyor.

Garip kuşağı; Orhan Veli, Melih Cevdet Anday, Oktay Rifat güya üstgerçekçilikten (surrealisme) esinlendiler ama bu edebiyat ve sanat akımı üzerine dişe dokunur bir yayın yapmadılar. Oktay Rifat imgeyi görüntü (image) sandı. Türk şiiri, Türk edebiyatı işte bu yüzden adam olamadı. Dil bilen şairler yabancı şairlerden dizeler yürüttüler ve bunlara nedense öncü dendi ama bir Allah'ın kulu çıkıp dönemin poetikası nedir ilgilenmedi. Ta ki Özdemir İnce adlı bir manyak ortaya çıkıncaya kadar.

İşe ilkin milletin bir sabah yatağına girip bir daha çıkmadığı imge adlı aşüfteye kimlik sağlamak için, daha sonra Şiir ve Gerçeklik adlı kitabında yer alan İmge ve Serüvenleri adlı budalalık anıtı bir dizi yazı yayımladı; Varlık adlı munkabız ve moruk bir edebiyat dergisinde.

Google'da bir araştırma yapayım dedim ve şu şeyi buldum: "Türk şiirinin usta ismi Özdemir İnce'nin 'İmge ve Serüvenleri' (veya zaman zaman anıldığı şekliyle İmge Serüvenleri) adlı metni, çağdaş şiirde imge kuramını inceleyen ve Türkiye'de bu kavramı tanımlamaya yönelik en kapsamlı çalışmalardan biri olarak kabul edilen önemli bir denemesidir."

Okudum ve öfkeden sopayı elime aldım. Kal neymiş, Özdemir İnce'nin İmge ve Serüvenleri yazıları çağdaş şiirde imge kuramını inceleyen ve Türkiye'de bu kavramı tanımlamaya yönelik en kapsamlı çalışmalardan biriymiş... İyi de gardaş öteki çalışmaları kimler yapmış, adları ne bunların Tısss! Böyle bir şey yok ki ad verilebilsin! Utanmazlık!...

Şiir ve Gerçeklik, Tabula Rasa, Yazınsal Söylem Üzerine, Şiirde Devrim adlı kitaplarımı üniversite profesörlerine, edebiyat eleştirmenlerine, yazıcılara ve şiircilere Yazınsal Şey'in ne olduğunu anlatarak öğretmek için yazdım. Aloysius Bertrand, Lautreamont, Arthur Rimbaud, Rene Char, Yannis Ritsos, Yorgo Seferis