Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi, 4 Mart 1964'te aldığı 186 sayılı kararla Rumları, Kıbrıs Cumhuriyeti'nin tek temsilcisi olarak kabul etti.

Bu aslında bir karar değil Güvenlik Konseyi'nin tarihindeki en büyük garabet.

Bu karar neden garabet önce onu açayım:

1960 yılında İngiltere, Kıbrıs'taki egemenliği iki tarafa devretti.

Kıbrıs Cumhuriyeti'ni kuran 1960 Antlaşması ve Garanti Antlaşması'nda egemen eşitlik ve siyasi eşitlik karara bağlandı.

1963'te Rumlar, Türklerin haklarını gasp eden 13 Maddelik bir Anayasa değişikliği teklifi hazırladılar ardından Türkleri adadan tamamen silmeyi hedefleyen Akritas Planı'nı devreye soktular. Bu plan sonucu 364 Kıbrıs Türk'ü katledildi, 25 bin kişi kendi ülkesinde göçmen haline geldi.

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi 1964'te, sivil darbeci Rumları ödüllendiren, mağdur Türkleri cezalandıran bu 186 sayılı kararı aldı.

Bu garabet kararın üzerinden tam 62 yıl geçti.

Rum Yönetimi, Ada'yı yabancı güçlere açtı, böylece Kıbrıs Cumhuriyeti'nin dayandığı Kurucu Antlaşma sakatlanmış oldu.

1960 Kıbrıs Cumhuriyeti'ni kuran Garanti Antlaşması'nın 1. Maddesi Kıbrıs'ın hem Türkiye'nin hem de Yunanistan'ın birlikte üye olmadığı hiçbir uluslararası örgüte veya siyasi/ekonomik birliğe üye olamayacağını net olarak belirtir.

Türkiye, AB üyesi, olmadığına göre aslında 2004 yılındaki tam üyelik bile 1960 Antlaşması'nı çiğniyor.

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin aldığı bu utanç verici karar halen Kıbrıs Türklerine uygulanan ambargoların hukuki dayanağı durumunda.

O zaman yapılması gereken şey Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin bu kararına karşı mücadele etmek.

Bu kolay bir mücadele değil, Güvenlik Konseyi'nin bir kararını değiştirmek için 5 daimî üye, ABD, Rusya, Çin, İngiltere ve Fransa'nın veto hakkını kullanmaması gerekir ki bu imkansıza yakın bir seçenek.

Ancak 2022'de kabul edilen ve 2026'da da aktif olarak uygulanan "Veto Girişimi" uyarınca, veto hakkı kullanan bir daimî üyeye karşı BM Genel Kurulu'nun 10 gün içinde toplanarak durumu tartışmasının yolu açık.

Genel Kurul kararı, Güvenlik Konseyi kararını yasal olarak iptal edemese de uluslararası kamuoyu baskısı oluşturmak için en güçlü silah durumunda.

Ada'da yaşayan Kıbrıslı Türklerin iradelerini yok sayan anlaşmalar yapıp, ittifaklar kuran Rum Yönetimi'nin başındaki kişiye istediği gibi at oynatmasının mümkün olmayacağını anlatmak gerekiyor.

Ankara'nın üzerinde düşünebileceği tek seçenek sadece bu da değil.

Mendelson gibi uluslararası hukukun saygın isimleri, AB'nin Rum Kesimi'ni üye yapmasının hukuken hükümsüz bir eylem olduğuna dair görüşler açıklamışlardı.

Üye olmadığımız için AB Adalet Divanı'na gidemiyorsak bile Uluslararası Adalet Divanı'na gidip, Rumların mahkeme yetkisini tanıması için baskı oluşturmaya çalışabiliriz.

Siyasi eşitliği ve egemenlik eşitliği yani hukuku ve imza attıkları anlaşmaları yok sayanlara karşı Ankara'nın elinde hukuki kozlar da var.

Sonuç alması uzun zaman gerektirse de Rum Yönetimi'nin Kıbrıslı Türkleri yok sayan tavrına karşı bu kozları da masaya yatırmak gerekir...

Netanyahu İsraillileri değil Almanları seçti

Savaşta olan bir ülke düşünün.