Otuz üç yıl önce, 1993 yılında, o tarihte Suriye'nin kontrolündeki Lübnan'ın Bekaa Vadisi'nde Abdullah Öcalan'la yaptığımız uzun söyleşinin 15 gün boyunca Cumhuriyet gazetesinde yayımlanması, meslek hayatımın dönüm noktalarındandı. Bu söyleşileri daha sonra kitaplaştırdığım için yargılandım ve 13 ay hapis cezasına mahkûm edildim. Dönemin Başbakanı ve 12 Eylül döneminden cezaevi arkadaşım Bülent Ecevit'in girişimiyle cezaevine girmekten kurtuldum. Bugün, 33 yıl sonra, Türkiye, "Kürt meselesi"nde yeni bir eşiği aşabilmenin sıkıntılarını yaşıyor.

MECLİS'TE YENİ BİR AŞAMA

Öcalan'ın çağrısı, Devlet Bahçeli'nin "kardeşlik" projesi, AK Parti'nin harekete geçmesi ve CHP'nin de desteğiyle, TBMM'de Millî Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu kuruldu. Çözüm istemeyenler aşırı tepkisel davrandılar. Ancak Meclis'te ciddi bir güç oluşturamadılar; toplum içinde de geniş karşılık bulamadılar. "Millî Dayanışma ve Toplumsal Bütünleşmenin Güçlendirilmesi" adını taşıyan çerçeve yasa teklifi, belli ki beklentileri tam anlamıyla karşılamıyor. Ancak bir yerden başlamak gerekiyor. Otuz üç yıllık tecrübem nedeniyle sürece ihtiyatla yaklaşma taraftarıyım.

1993'ÜN FATURASI

PKK, 1993 baharında ateşkes ilan etmiş, meselenin siyasal bir platforma taşınabilmesi ihtimali gündeme gelmişti. Ateşkes sürerken, 24 Mayıs 1993'te Bingöl yakınlarında 33 silahsız asker PKK mensuplarınca kaçırılarak öldürüldü. Bu saldırı sırasında örgüt içinde gelişen karar mekanizması ve bu saldırının ateşkesin sona ermesindeki rolü hâlâ tartışılıyor. Bugüne dönersek... Şimdi güçlü bir toplumsal irade oluşmuş durumda. Devlet içinde de etkili olan irade, meselenin siyasal yöntemlerle çözülmesi gerektiğine ikna olmuş görünüyor. Uzun ve acılı bir tarihsel sürecin sonuna yaklaşıyoruz. Millî Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu'nun kurulmasıyla birlikte çözüm arayışı daha açık biçimde devlet politikası hâline geldi. Çerçeve yasa, beklentileri bütünüyle karşılamasa bile meselenin çözümünde önemli bir adım. Türkiye bu sorunun üstesinden gelebilecek güçte.