Sosyal medyada dolaşan o görüntüyü izlediyseniz, muhtemelen siz de benim gibi durup kaldınız.

Annesi tarafından reddedilmiş, sürüsünden dışlanmış minicik bir şempanze yavrusu...

Kocaman gözleriyle etrafına bakıyor ve sonra kendisine verilen pelüş oyuncağa sarılıyor.

Öyle sıkı sarılıyor ki, sanki o oyuncak düşerse dünyası tamamen yıkılacak.

Dünyanın çeşitli hayvanat bahçelerinde, annesi tarafından reddedilen veya insan müdahalesi nedeniyle bağ kuramayan sayısız primat yavrusu var. Çünkü esaret altındaki yaşam, doğadaki sosyal düzeni parçalar. Gürültü, stres, dar alanlar, yapay grup dinamikleri... Bunların hepsi annelik davranışlarını bile bozabiliyor.

O pelüş aslında oyuncak değil. Bir annenin yerini tutması için verilmiş bir "ikame sevgi nesnesi". Bilim insanları buna comfort object diyor. Yavru, yalnızlığını azaltmak için ona sarılıyor.

Korktuğunda ona tutunuyor.

Uyurken onunla uyuyor. Çünkü başka hiçbir şey yok.

Bu yavru için "iyi haber" şu:

Görüntülerde daha sonra başka şempanzelerin bulunduğu bir gruba kabul edildiği, hatta bir bakıcı ya da koruyucu tarafından sahiplenildiği söyleniyor. Sarılan, temas eden, onu dışlamayan yeni bir "aile" bulmuş.

Mutlu son gibi görünüyor, değil mi

Ama asıl hikâye burada bitmiyor.

Çünkü o yavru en başta doğasından koparılmamış olsaydı, hiçbir zaman bir pelüşe sarılmak zorunda kalmayacaktı.

Bu görüntü bana şunu düşündürdü:

Biz o videoyu izlerken "Ne tatlı!" diyoruz. Oysa o sahne, aslında derin bir travmanın görüntüsü.

Hayvanat bahçeleri çoğu zaman "eğitim", "koruma", "bilim" gibi kavramlarla meşrulaştırılıyor.

Elbette gerçek rehabilitasyon merkezleri, nesli tükenmekte olan türler için çalışan kurumlar var.

Ancak dünyanın büyük bölümünde hayvanat bahçeleri hala insanların eğlenmesi için hayvanların sergilendiği yerler olmaktan öteye geçemiyor.

Beton zeminler, dar alanlar, yapay kayalar, cam duvarlar... Ve camın diğer tarafında selfie çeken insanlar.

Biz buna "doğayı görmek" diyoruz.

Aslında gördüğümüz şey, doğanın yok edilmiş hali.

Bir şempanze yavrusunun pelüşe sarılması, insanlığın başarısı değil, başarısızlığıdır.

Çünkü o oyuncak, kaybedilmiş bir dünyanın yerine konmuş ucuz bir teselliden başka bir şey değil.

Yapılabilecek en basit ama en etkili şey bu düzeni beslememek.