Geçen gün sosyal medyada karşıma çıkan bir görüntü uzun süre aklımdan çıkmadı.

Sea World'e giden ziyaretçiler, güneşli bir günde çocuklarıyla birlikte yunus gösterilerini izlemeye hazırlanıyordu.

Tam o sırada hayvan hakları savunucuları insanların ellerine küçük sarı notlar uzatmaya başladı.

İlk notta şu yazıyordu:

"Buradaki yunuslar cinsel istismara uğruyor. Dişiler zorla tohumlanıyor, bazen ilaç veriliyor. Erkek yunuslar ise personel tarafından cinsel olarak uyarılıyor."

Bir başka notta şu cümle yer alıyordu:

"Bu tankların içinde anneler doğum yapıyor ve yavruları bir sonraki gösterinin yeni yıldızına dönüştürülüyor."

Çocuklara verilen not ise belki de en çarpıcısıydı:

"Annen ve baban seni hayvanlara zarar veren bir yere getirdi."

Bu ifadelerin sert olduğu açık.

Hatta bazılarına göre rahatsız edici. Ama zaten PETA'nın amacı tam da bu. İnsanları rahatsız etmek.

Çünkü bazen gerçeklerle yüzleşmenin başka yolu kalmıyor.

Bir an durup düşündüm.

Bir yunus doğada yüzlerce kilometre yol kat edebiliyorken, neden ömrünü beton duvarlar arasında geçirmek zorunda bırakılıyor

Bir anne yunusun yavrusu neden bizim birkaç dakikalık eğlencemiz için dünyaya geliyor

Ve en önemlisi, biz çocuklarımıza hayvan sevgisini gerçekten neyi göstererek öğretiyoruz

Camın arkasındaki esareti mi

Yoksa özgürlüğü mü

Yıllarca hayvanat bahçelerini, sirkleri, yunus parklarını normal kabul ettik.

Çünkü bize öyle öğretildi.

Çünkü eğlenceli görünüyordu.

Çünkü alkışlar, müzikler ve şovlar gerçeği gizliyordu.

Ama dünya değişiyor.

Bugün artık birçok insan hayvanların bizim eğlencemiz için var olmadığını kabul ediyor.

Bir yunusun görevi takla atmak değil.

Bir orkanın görevi binlerce kişinin önünde gösteri yapmak değil.

Benim de hayvanat bahçelerine gidenlerin ellerine benzer notlar tutuşturasım var.

"Bu hayvan burada ne yapıyor"

Bazen değişim bir yasa ile başlar.

Bazen bir kampanya ile.

Bazen de bir yabancının elinize tutuşturduğu küçücük sarı bir notla.