Erzincan'da binlerce öğrenci yetiştirmiş, Türkiye'nin en iyi okullarına Erzincan'dan öğrenciler göndermiş ve hayatı boyunca eğitimcilikten başka bir iş yapmamış bir öğretmen. Sefa Serdar Sonat.
Benim dershane ve kurs imkânları olmadan hazırlandığım hem ortaokul, hem de lise sınav dönemlerimde branşı olan matematikten verdiği özel derslerle kazandığım her okulda, şimdi de kazandığım her kuruşta emeği olan bir öğretmen.
Dayım olmasına rağmen ben ona hep Sefa hocam diye hitap ederim. Bir ay önce kıymetli eşi Esma Sonat Hanımefendi'yi genç yaşta toprağa verdi Sefa hocam. Mekânı cennet olsun.
Geçtiğimiz günlerde buradaydı. Toplandık bir akşam büyük aile evinde.
Hikâyeler hikâyeleri hatırlattı, dayım bir öğrencisini ve onun velisini anlatmaya başladı.
Anlattıkça ben doğruldum, dinledikçe gerildim, vücudumu ateş basmaya başladı.
Erzincan Askerî Hastanesinin o dönemki başhekimi Tuncer Albayı ve dayımın öğrencisi olan oğlunu anlattı. Tuncer Albay bir gün ziyarete gelmiş dayımı okulda. Bir cumartesi günü. Bakmış ki dayımın ateşi var. "Hocam sen hasta oluyorsun kalk hastaneye götüreyim seni" demiş.
Gitmişler askerî hastaneye. O dönem siviller de gidebiliyordu askerî hastaneye. Dayıma bakan doktorlar "Hocamda zatürre başlangıcı var komutanım" demiş ve ilaç yazmaya başlamışlar. Albay müdahale etmiş "Bak sakın fazladan bir ilaç, bir tedavi yazmayın, sadece işe yarayacak olanları yazın, devletin bir tek hapı boşa gitmesin." demiş.
Dayım bu lafa fena bozulmuş. Ama çok samimiyetleri olmadığından pek bir şey diyememiş. Teşekkür edip çıkmış hastaneden.
Aylar geçmiş. Bir gün albayın oğlu okulda oynarken düşüp bacağını burkmuş. Dayım aramış başhekimi. Ne beklersiniz Koskoca askerî hastane başhekimi, koskoca albay. Ortalığı ayağa kaldıracak değil mi
Dayıma demiş ki "Hocam burası çok kalabalık, görev yerini terk edemem, siz getirebilir misiniz"
Dayım bindirmiş öğrencisini, gitmişler askerî hastaneye. Başhekim Tuncer Albay "Çocuğa doktorlarımız baksın, biz seninle bir kahve içelim hocam" demiş. İçmişler, sonra da çocuğa bakmaya geçmişler. Tuncay Albay sormuş "Nedir durum". Genç doktorlar "hocam atel takıyoruz" deyince Albay dayımı bu kez daha da şaşırtmış. "Aman devletin bir kuruş malzemesini ziyan etmeyin."
Dayım bu sefer dayanamamış. "Yahu komutanım, aynı lafı bana da söyledin, ben bile çok bozuldum. Oğlun burada yatıyor, şimdi onun için de aynısını söylüyorsun. Bu senin oğlun, canın, ciğerin. Bir lira fazla harcansa ne olacak" deyince albay tarihî bir cevap veriyor.
"Hocam, değil oğlum, anam-babam, eşim, bütün ailem gelse, devletin malını ziyan ettirmem. Bu tüyü bitmemiş yetim hakkıdır, bize emanettir. Bir iğnesini, bir ipliğini, bir şurubunu, bir serumunu, tek bir hapını ziyan ettirmem."
Dayım bu olayı gözlerinde yaşlarla anlattı.
Sonra da Kurtuluş Savaşı'ndaki tabip albayın hikâyesini anlattı. Önüne iki yaralı asker getiriyorlar. Sadece bir kişilik morfini kalmış. Yaralı askerlerden biri oğlu. Oğlunun durumu daha ağır, diğer asker kurtulabilir diye düşünerek morfinini diğer askere kullanmış tabip albay.
Tuncer Albay da bu hikâyeyi tıbbiyede dinleyerek yetişmiş bir hekim.

1