Geriye düşebilirsin, oyunun kilitlenebilir ve pas yolların kapanabilir... Ama büyük takımlar işte tam o anda kim olduklarını hatırlarlar. Trabzonspor dün gece tam olarak bunu yaptı. Ön tarafta aldığı risklerle, sabırla beklediği anı doğru yerde patlatarak finale adını yazdırdı. Bu sezonun özeti bir maç daha oynandı aslında: İlk yarı tutuk, ikinci yarı reaksiyon, skor dezavantajında ise karakter. Trabzonspor uzun süre rakibinin oyununa çözüm üretemedi, evet. Oyun zaman zaman göze hoş da gelmedi, bu da doğru. Ama futbol bazen estetikten çok hafızaya yazılan anlarla ölçülür. Trabzonspor o anları üretmeyi bildi. Çünkü bu takım finallerin takımına dönüşmüş bir refleksi taşıyor içinde. Fatih Tekke ve öğrencileri sabrı, disiplini ve doğru anı beklemeyi tercih ettiler adeta. Bugün konuşulması gereken 'Bu oyun yeter mi' sorusu gibi dursa da öyle değil; tüm eleştirilere rağmen ligi üçüncü bitirip kupada finale yürüyen bir iradenin varlığı çok önemli. Bu bir tesadüf değil, bir karakter göstergesidir. Ve o karakter geriye düşüldüğünde daha net ortaya çıkıyor. Bu çok dikkat çekici. Hatta bu bir kaos da!