Dünyada, her halka yaşama ve özgürlük isteğini, direniş coşkusunu aktaran şarkılar var.

Bunlardan belki de başlıcası, ilk sıralarda yer alanı Çav Bella (veya Bella Ciao) olmalı. Çeltik tarlalarına giden kadın işçilerin, farklı sözlerle söylediği bir versiyonu da biliniyor.

Çıkışı ve kökeni konusunda çok fazla rivayet olmasına rağmen, partizanların, faşist İtalyan Sosyal Cumhuriyeti ve müttefiki Nazi'lere karşı mücadele ederken bu şarkıyı söylemeleri bizim için en akılda kalıcı yanı.

Eski bir partizan ve partizan mücadelesi tarihçisi olan ünlü gazeteci Giorgio Bocca şarkı hakkında şunları söylemiş:

"Bella ciao"... Direnişin şarkısı ve "Giovinezza"... Faşist dönemin şarkısı...

Bunlar ne partizanlardan ne de faşistlerden doğmuş olup; biri Dalmaçyalı bir şarkıdan, diğeri Toskanalı öğrenci ruhundan ödünç alınarak yıllar içinde anti-faşist İtalya'nın ve Mussolini rejiminin resmi ya da fiili marşları haline gelmiştir ...

Partizan savaşının yirmi ayı boyunca insanların "Bella ciao" şarkısını söylediklerini hiç duymadım, Spoleto Festivalinin bir icadı o."

O halde fazla kurcalamaya gerek yok. İtalyanlar'ın çözemediğini ben çözecek değilim.

Zarfa değil mazrufa bakalım. İçeriğine ve ne söylediğine yani.

Ama ona birazdan geleceğim.

Şarkının bence en önemli bir başka özelliğj, neredeyse her ülkenin farklı müzisyenlerinin, gruplarının kendi diliyle veya kendi yorumuyla da seslendirilmesi.

Bu özellikteki ender şarkılardan biri yani.

Bayram değil seyran değil, niye bu konuya girdim

Sanırım ortalıktaki müzik bolluğunda hâlâ ortaklaşa söylenebilecek şarkılarımızın olmadığını düşündüğümden... Eskiden bir araya gelince sanat müziği söylenirdi. Şimdi o şarkıları bilenler ve söyleyenler de azaldı.

Maçlarda bile şarkılar, bilinen bir müziğin sözlerini dönüştürerek söylenebiliyor.

İhtiyaç ortada yani, ama üreten yok. Müzik platformlarında da bu yönde bir akım görünmüyor.

Siyasal gösterilerde, mitinglerde toplaşanların, tek düze ve bezgin seslerle ve de kötü bir besteyle protesto yapması, bırakın coşku yaratmayı, binlerce sineğin vızıltısını duyma rahatsızlığına dönüşebiliyor.

Ordaysam kaçıyorum, izliyorsam kapatıyorum.

Acaba diyorum, yeni ortak şarkılar yaratılmaması umut kaybı mı bu Bezginlik mi Toplumun üzerine çöken kaos mu Atıştırmalık, yatıştırmalık müzik mi istiyoruz.

Oysa müzik evrensel, insanlığı birleştirebilen tek dil.

Bir şarkı deyip geçmeyin. Çav Bella'nın sözlerine bakın şimdi.