Kara haberler zincirinin son halkası Londra'dan geldi: İngiltere, İskoçya ve Galler'de yapılan yerel seçimlerde iktidardaki İşçi Partisi resmen çakıldı.

Başbakan Starmer, hükümet için tayin edici bir sınav olarak görülen sandıkta hezimet yedi.

Beri tarafta muhafazakârlar da ağır kayıplar verdi.

Zafer, İngiliz siyasetinde deprem etkisi yaratan Farange'ın ırkçı ve popülist Reform Partisi'ne gitti.

"Gitmem!" diye direten Starmer'ın koltuğu sallanırken Nigel Farage; "Ne yaparsanız yapın! Biz ilk seçimde iktidardayız" çığlıkları atıyor.

Kıta Avrupa'sında olduğu gibi tıpkı İngiltere'de de ana akım merkez sol ve sağ partiler çöküşte.

Manş'ın beri yanındaki yerel seçim badiresinden bir gün önce tam, Almanya da Merz iktidarının ilk yılını kutluyordu.

Ama bir kutlamadan çok, ülkeye kaygı hâkimdi.

Hıristiyan Demokrat lider Friedrich Merz başkanlığındaki hükümetin desteği zira bir yıl içinde eridi.

Hıristiyan Demokrat iktidarın hiçbir varlık göstermeyen Sosyal Demokrat koalisyon ortağı firarda.

Merz'e destek ise yerlerde, yüzde 15'lerde kalıyor.

Bu; Merz'i, dünya çapında en düşük popülarite profiline sahip lider yapıyor.

Arkasından yüzde 18'le Fransa Cumhurbaşkanı Macron geliyor.

Ü TOPAL ÖRDEK

Starmer-Merz-Macron...

Bu üç topal ördek bugün Avrupa'nın üç büyük ülkesini yönetiyor.

Aşırı sağ, üç ülkede de önü alınamayan yükselişte.

Siyasetin nirengini oluşturan merkez sağ ve de merkez sol partiler çöküşte.

Almanya'da AfD aşırı sağı, 2026 baharındaki kamuoyu yoklamalarına göre birinci parti olarak yüzde 27'lerde seyrediyor. 2026 güzünde Saksonya-Anhalt, Mecklenburg-Ön Pomeranya seçimlerinde; İngiliz Reform Partisi gibi tıpkı AfD de zafere koşuyor.

Komşu Fransa da keza benzer biçimde, gelecek yılki cumhurbaşkanlığı yarışının favori adayı post-modern faşist "Ulusal Birlik/Rassemblement National" partisinin 30 yaşındaki lideri Jordan Bardella.

Le Pen ailesinin markasını ve de mirasını taşıyan "Ulusal Birlik", yoklamalarda yüzde 35 destekle ilk sırada.

SON KURŞUN...

Sözün kısası, Avrupa demokrasilerinin fabrika ayarları tamamıyla bozulmuş. Alman Hıristiyan demokratlarından Markus Söder'in sözleriyle, halen görevde bulunan hükümetler, "bundan böyle artık demokrasilerin son kurşunu".

Arkasına Trump kasırgasını da alan Avrupa aşırı sağının iktidara gelmesini engellemek amacıyla her seferinde bir araya gelen, ancak ne ki seçmene söyleyecek sözü kalmayan merkez partiler, daha ne kadar Avrupa'nın bu büyük ülkelerinde bir "kalkan/firewall" işlevi görebilecek

Ne kadar daha aşırı sağı iktidardan uzak tutabilecekler

Bu sorunun yanıtı yok.

Yaşadığımız belirsizliklerle dolu bu "zeitenweide/jeopolitik savruluş" zamanlarında... Eski Kıta'nın en büyük talihsizliği, lider olmayan liderlerin elinde kalması.

Zamanında AB'nin lokomotif ortaklığını oluşturan Helmut Kohl ve Mitterrand'ın efsanevi liderliği yerinde şimdi gaf üstüne gaf yapan silik Merz ve ikinci döneminde siyasi karmaşada beş başbakan eskiten Macron var.