Nazım Hikmet, Abidin Dino'ya, "Bana mutluluğun resmini yapabilir misin" demiş ya...

Ben bugün size ülkemizdeki en büyük sömürünün resmini çizmeye çalışacağım:

12 Eylül askeri darbesinin yapıldığı 1980'de nüfusumuz 45 milyondu.

Sigortalı işçi sayısı 2 milyon 200 bini zor buluyordu.

Ancak bu 2 milyon 200 bin işçinin tam 2 milyonu sendikalıydı.

Yani sendikalılık oranı yüzde 90'lara dayanmıştı.

İşçiler, tarihteki en yüksek maaşlara ve sosyal haklara kavuşmuştu.

İkramiyeler, primler, fazla mesai ücretleri havada uçuşuyordu.

ünkü...

İşçiler örgütlüydü ve güçlerini birleştirince, çağdaş ülkelerdeki işçilerin sahip oldukları hakların hepsine sahip olmuşlardı.

★★★

12 Eylül darbesinden sonra sendikalar kapatıldı, grev ve lokavt yasaklandı.

Bu dönemde işçiler başta sosyal hakları olmak üzere önemli kayıplara uğradı.

Grev yasaklandığı için alacakları ücretler, patronların insafına kaldı.

Sonuçta...

2017 yılında ülke nüfusu 80 milyona, sigortalı işçi sayısı 13.6 milyona ulaştı.

Ancaaaaaaaakkk...

Sendikalı işçi sayısı 1 milyon 600 bine geriledi...

Sendikalılık oranı yüzde 90'lardan yüzde 12-13'lere geriledi.

Bu büyük düşüşün önemli bir bölümü, "Bizim dönemimizde grevlere izin vermedik" diye övünen Recep Tayyip Erdoğan sayesinde oldu.

Sendikalar sarılaştı; yani ya patronların ya da iktidarın kontrolüne girdi.

Devrimcilerin kalesi DİSK'in çatısının altına bile MHP'li sendika yöneticileri sızdı.

Böyle olunca da...

İşçilerin örgütlülüğünden eser kalmadı.

★★★

Türkiye'nin nüfusu bugün 88 milyon...

Sigortalı işçi sayısı 17 milyon 326 bin 143 kişi...

Bunların sadece 2 milyon 429 bin 527'si sendika üyesi...

Yani bugünkü sendikalılaşma oranı yüzde 15'ler civarında...

İktidar hala grevlere izin vermiyor...

İşçiler artık daha büyük bir hızla yoksullaşıyor.

İş cinayetleri, çocuk işçilerin toplam içindeki oranı artıyor.

alışanlar, eski sosyal haklarını artık rüyalarında bile göremiyor.

Başta asgari ücret olmak üzere işçilerle ilgili tüm yaşamsal kararları iktidar ve işveren temsilcileri başbaşa vererek alıyor.

★★★

Kendi sektörümden örnek vereyim:

1980 darbesinden önce gazetecilik sektöründe örgütlülük yüzde 90'ı geçmişti.

Bugün yüzde 5 bile değil...

Gazeteciler eskiden yılda 6 ikramiye, tatil yardımı, sağlık yardımı, çocuk başına eğitim yardımı, beslenme yardımı, ulaşım yardımı alırdı...

Şimdi hava alıyor!

O yıllarda gazeteciler kooperatif kurup ev sahibi olabiliyordu; bugün alınan maaş kirayı ödemeye yetmiyor.

Meslektaşlarımın önemli bir bölümü sadece, "hala bir işi olduğu için" ellerini açıp şükrediyor.

★★★

En başa dönüyorum ve soruyorum. Şimdi söyleyin:

12 Eylül askeri darbesi neden ve kime karşı yapıldı

Ve yine söyleyin:

Bu ülkenin çalışanları bu soygun düzeninden nasıl kurtulur

Helal olsun!

Yukarıdaki yazıyla içinizi kararttım... O zaman bir "pembe yazı" borçluyum size...

Ülkemizdeki patronların hepsi mi sadece kendi çıkarını düşünüyor

Bunun böyle olmadığını dün okuduğumuz bir haberle bir kez daha gördük:

Skoda'nın Türkiye