Göz göre göre bir çocuğun hayatı kararıyor.

Adı Nur.

Daha 6 buçuk yaşında.

Kelebek hastası

Ama Gazzeli.

İşte mesele tam da burada başlıyor.

Eğer başka bir coğrafyada doğsaydı, belki de bugün oyun oynuyor, okul çantası hazırlıyor, gülümsüyordu.

Ama o Gazze'de doğdu.

Ve Gazze'de yaşamak, İsrail'in kuşatması altında yaşamak demek.

Ölümle, açlıkla, ilaçsızlıkla, çaresizlikle yaşamak demek.

Nur'un elleri

Zaten hassas olan o minik cildi şimdi büsbütün parçalanıyor.

Ayak parmakları birbirine yapışmış durumda.

El parmakları ise tedavi edilmezse işlevini tamamen yitirecek.

Annesi, Vela el-Haccac, kızının cildini evde, bulabildiği basit merhemlerle sarmaya çalışıyor.

Hastaneye gidemiyorlar.

Çünkü o hastaneler ya bombalandı ya da ilaçsızlıktan mezarlığa döndü.

İsrail'in kasten hedef aldığı sağlık merkezleri, artık sadece ölüm haberlerinin verildiği binalar haline geldi.

Ve dünya yine sessiz.

BM bildirileri, insan hakları nutukları, kınama metinleri

Hepsi birer boş kâğıt parçası Nur'un gözyaşlarının yanında.

İsrail'in insanlık dışı ablukası altında, ilaç bile bir silah gibi kullanılıyor.

Çocuklara acımayan bir zihniyetle karşı karşıyayız.

Nur'un diş etleri kanıyor çünkü yiyebileceği un bile yok.

Un yok çünkü İsrail izin vermiyor.

Şimdi soruyorum: Bu bir savaş mı, yoksa sistematik bir yok etme planı mı

İsrail'e "barbar" demek yetmiyor.

Bu, planlı, programlı bir vahşettir.