Kadıköy'deki derbi, kalite açısından zirve olmasa da duygu ve gerilim seviyesiyle uzun süre hafızalardan silinmeyecek bir karşılaşmaya dönüştü. İki takımın da sahaya koyduğu iyi niyet ve mücadele tartışılmazdı. Ancak futbolun acımasız gerçeği ortaya çıktı: Son düdük çalmadan hiçbir şey bitmiyor. Maçın kırılma anı, uzatma dakikalarında geldi. Çok tartışmalı bir penaltı kararıyla Fenerbahçe adeta hayata tutundu. O an yalnızca bir gol değil, belki de sezonun kaderi yazıldı. Çünkü aksi bir senaryoda sarı-lacivertliler için psikolojik fırtına başlayabilirdi. Fenerbahçe, özellikle ilk yarıda orta sahada Kante ve Guendouzi üzerinden kurduğu baskıyla oyunu kontrol etmeye çalıştı. Ancak topu üçüncü bölgeye taşırken yaşanan üretkenlik sorunu ve bitiricilik eksikliği dikkat çekiciydi. Buna karşın savunma disiplinleri üst düzeydi. 2. yarıda ise risk alan, daha çok isteyen bir Fenerbahçe izledik. Karşı cephede Beşiktaş vardı. Siyah-beyazlılar son derece kompakt, planlı ve sabırlı bir savunma ortaya koydu. Maç boyunca rakibine alan vermemeye çalıştılar, geçiş fırsatlarını kolladılar. Ancak hücumda başarılı değildi. Ersin ayrı bir parantezi hak ediyor. 25 yaşındaki kaleci, yaptığı kritik kurtarışlarla takımını uzun süre ayakta tuttu ve derbinin en öne çıkan isimlerinden biri oldu. Sergen Yalçın'ın tercih ettiği oyun planı, "Önce kaybetmeyelim" üzerine kuruluydu. Nitekim bu plan büyük ölçüde işledi de. Ancak Kadıköy gibi bir deplasmanda, bu kadar sınırlı hücum tehdidiyle puan çıkarmak her zaman ince bir ipin üzerinde yürümek gibidir. O ip, uzatma dakikalarında koptu. Bu sonuçla birlikte Fenerbahçe, yalnızca bir derbi kazanmadı;