Türk futbolunun en kronik meselelerinden biri yine sahnede: Yabancı oyuncu kuralı... Yıllardır değişmeyen tek şey, bu kuralın sürekli değişmesi. Kulüpler Birliği bastırıyor, Futbol Federasyonu geri adım atıyor ya da yön değiştiriyor. Sonuç Bitmeyen bir belirsizlik. Türkiye'de futbol aklı ne yazık ki kısa vadeli reflekslerle hareket ediyor. Bir sezon "yabancı sınırı kalksın, kalite yükselsin" deniyor. Ertesi sezon "Yerli oyuncular kayboluyor" gerekçesiyle sayının düşürülmesi savunuluyor. Transfer politikaları altüst oluyor, kadrolar istikrarsızlaşıyor. Sonra aynı soru soruluyor: 'Bu kulüpler neden borç batağından çıkamıyor' Cevap belli, sadece görmek istemiyoruz. Büyük kulüpler, kısa yoldan başarı için pahalı yabancıya yöneliyor. Altyapı yatırımı sabır, planlama ve vizyon gerektiriyor; bu da çoğu zaman tercih edilmiyor. Öte yandan federasyon cephesinde de benzer bir refleks var. Özellikle seçim dönemlerinde kulüplerin taleplerine karşı durmak yerine, günü kurtaran kararlar alınıyor. Uzun vadeli bir futbol aklı yerine, anlık memnuniyet öncelik haline geliyor. En büyük eksiklik; istikrar.
Türk futbolunun 3-5 yıllık, sabit bir yol haritası yok. Her sezon yeni bir sistem, yeni bir umut, yeni bir belirsizlik... Ama sonuç değişmiyor. Lig kalitesi ise sanıldığı kadar yükselmiyor. Evet, bazı dönemlerde yabancı sayısının artmasıyla kalite kısa vadede yukarı çıkıyor gibi görünebilir. Ancak plansızlık ve istikrarsızlık, uzun vadede bu kazanımı fazlasıyla geri alıyor. Oysa Avrupa'da tablo farklı. Almanya, İspanya ve İngiltere gibi futbolun merkez ülkelerinde kurallar sık sık değişmez. Mevcut sistemler yıllar içinde değerlendirilir, gerekiyorsa revize edilir ama asla her sezon yeniden yazılmaz.