Futbol sadece sahada oynanan bir oyun değil; aynı zamanda bir aidiyet, bir bağ ve çoğu zaman da bir vefa meselesidir. Bugün Mauro Icardi ile Galatasaray arasında yaşanan tartışma da tam olarak bu üç kavramın kesiştiği yerde duruyor.

Hiç kimse gerçeği inkâr edemez: Icardi bu kulübe geldiğinde sadece bir transfer değildi, bir yıldızdı. Attığı gollerle, kritik anlarda sahneye çıkışıyla ve yarattığı etkiyle Galatasaray'ı şampiyonluklara taşıyan en önemli figürlerden biri oldu. Ama aynı zamanda şu da bir gerçek: Galatasaray da Icardi'ye sadece bir forma vermedi; ona yeniden bir sahne, yeniden bir hikâye ve yeniden zirveye çıkma fırsatı sundu. İşte tam da bu yüzden bugün yaşanan kırılma, sıradan bir performans düşüşü tartışması değil. Son iki sezona bakıldığında tablo değişiyor. Sakatlık süreci, uzun süre ülkesi Arjantin'de geçirmesi, dönüş sonrası istenilen seviyeye çıkamaması... Bunların üzerine bir de sözleşme sürecinde yaşanan belirsizlikler eklenince, taraftarın gözünde başka bir hikâye yazılmaya başlandı. Mayıs ayına ötelenen anlaşmalar, kopan bağ hissi ve bir anda "sonradan oyuna giren oyuncu" rolüne düşüş... Ve belki de en kritik kırılma anı: Victor Osimhen sakatlandığında gözler yeniden Icardi'ye çevrildi. Beklenti şuydu: "Çık ve takımı taşı." Ancak sahada bu beklentiyi karşılayan bir tablo görülmediğinde, eleştiriler katlandı.

İşte burada taraftarın duygusu çok net:
"Biz seni sahiplendik, sen aynı karşılığı vermedin." Bu duygu, futbolun en sert yargılarını beraberinde getirir. "Nankör" kelimesi de tam burada devreye girer. Ama gerçekten mesele bu kadar basit mi