Günlerdir bir röportajda sarf ettiği "Türk sineması yerine Türkiye sineması diyelim mi" şeklindeki sözleri yüzünden Haluk Bilginer'i çiğ çiğ yiyorlar.
Yaşını başını almış meslektaşları "İngiliz vatandaşı işte, ne olacak" diyor. Yeni yetmeler "Ama adam olamamış" diye söze başlıyor. Haber spikerleri çakmak çakmak olmuş gözlerle Andımızı okuyor. Medyaya inanacak olursak eski eşi Zuhal Olcay da bir tekme savurmuş.
Siyasetçiler, şarkıcılar, gazeteciler de sırada. Dün de Günaydın'dan Yüksel Aytuğ, emekli bir generalden alıntıladığı vecizelerle Bilginer'e haddini bildiriyordu.
Oyuncuyu eleştirmeyen bir tek Nebahat Çehre kaldı sanırım. Yanlış anlaşılmasın; o da ortalığı kızıştırmaya çalışan magazin muhabirinin Bilginer'le ilgili sorusunu anlamadığından. Nebahat Hanım'ın soru üzerine Yeşilçam sinemasından bahsetmesi bir göndermeyse, onu bilemem tabii.
Linç havası arşa dayanınca Bilginer'in nerede konuştuğuna baktım.
Karşıma 2014 yılında yapılmış röportajı çıktı.
O günlerde Bilginer'e şimdiki gibi bir tepki gelmiş mi diye araştırdım, hiçbir şey bulamadım.
Peki, neden yıllar sonra bu sözler infial yarattı
Atmosferle ilgili olabilir.
Zira Bilginer 12 yıl önce bu cümleyi kurduğunda Türkiye'de de dünyada da bambaşka bir hava vardı. Liberal rüzgârlar esiyordu.
Aradan geçen sürede ortam hissedilir derecede sertleşti. Farklı fikirlere tahammül azaldı.
İfade özgürlüğü üzerindeki tekelleri kırma vaadiyle hayatımıza giren, ancak tam tersi sonuçlar doğuran sosyal medyanın etkisini de unutmamak lazım. Nefret söyleminin tık aldığı, taklidin, tekrarın, güvenli klişelerin prim yaptığı bu gayya kuyusu, linç kültürünü besledi.
Birini toplu halde sevmeye ya da ondan nefret etmeye müsait kitleler yaratan bu ortamın ne kadar acımasızlaşabileceğine pandemi günlerinde şahit olmadık mı
Sosyal medyada, gazetelerde, haber bültenlerinde; bastonla yürüyen yaşlı bir kadının maskesi olmadığı için belediye otobüsünden yaka paça atılmasına, şoförün aracı kadının üzerine sürmesine alkış tutanları unutamıyorum.

2