Kızım bebekken odasında kamera vardı. Telefonumuzdaki uygulamadan bakardık uyumuş mu diye. O iki beyaz boncuk göz karanlığın içinde pırıl pırıl parlardı, bir türlü uyumazdı kerata. Çocuğumu teknoloji kullanarak kullanarak izleme maceram bununla sınırlı benim. Şu an bebek sahibi olanlarınsa çocuklarını (bebeklerini) yapay zekâ marifetiyle takip imkânı bunun kat kat ötesine geçmiş durumda.

Bir uygulama çok meşhurmuş. Reklam olmasın diye adını vermiyorum. Bir kamera üzerinden veri topluyor. Bebeğinizin uykudaki beden fonksiyonlarını takip ediliyor, gözlerini açıp kapadığı anlar kaydediliyor, sağa mı döndü, sola mı yattı gece (ya da gündüz) algoritması çıkarılıyor, günlük uyku etkinliği ölçümleniyor (muş). Uygulama sabah siz odasına girdiğinizde bebeğinizin yüzündeki ifadeyi kaydedip montajlayıp gün içinde size tatlı tatlı videolar da yolluyormuş.

Buraya kadar kulağa hoş geliyor. Ama yavrunuzla ilgili bütün data toplanıp depolanıyor bir yerlerde elbette. Bu data daha sonra o büyüdüğünde, ne bileyim bir tüketici, bir seçmen olduğunda kim bilir ne kadar faydalı olur ihtiyacı olanların elinde.

Günlük bir milyon kullanıcıya ulaşmış bu şirket. Yılda 100 dolar gibi bir abonelik ücreti ödeniyormuş. Uygulamanın asıl işi uyku optimizasyonuymuş.

Ama elbette sektör hareketli. Rakip çok. Biraz araştırdım, bir başka uygulama bebeğin ağlamasını dinleyip neye ihtiyacı olduğunu söylüyormuş. Bebek tercümanı yani. "Bu ağlama gaz mı" Uygulama diyor ki "bu çocuk aç" mesela.

Halbuki ben kızımın bebekliğinden biliyorum, Türkiye'de sokakta karşılaşacağınız her teyze, çocuğu analiz etmeden de standart olarak bunu size söyler. Ben kızımı gezdirirken ağladığı an ikili üçlü teyze grupları kendiliğinden belirir, "bu çocuk aç, bunun gazı var, uykusu var" diyerek etrafımızda çember olur akıl verirlerdi.