Günün tarihini atarken, insanın eli eski yıla gidiyor.

Bir yıl boyunca yazılan 2025'in yerine, hemen bir günde 2026 yazmak kolay değil.

Alışkanlık işte. Tiryakilik gibi bir şey. Hemen bırakılmıyor.

Aradan zaman geçince, tam yeni yılı yazmaya alışırken, birden bire o yıl da bitiveriyor. Her sene aynı durum.

*

Türküde geçen "Bayram gelmiş neyime" sözü gibi, yeni yıl gelmiş neyime desek yeridir.

En çok da 1900'lü seneler bitip 2000'liler başlayınca yaşandı bu sıkıntı.

Hayatı boyunca 1900'lü tarih atan eski nesil, 2 ile başlamakta zorlandı.

Neyse ki 3 ile başlayana hiçbirimiz yetişemeyecek.

"Trakya'nın suyundan, Amasya'nın unundan, yeni çıktı fırından, taze sıcak gevrek simit…"

Üç tekerlekli arabasında satış yapan simitçi böyle bağırıyordu.

*

Güzel, hoş ama bir o kadar da düşündürücü.

Su Trakya'dan ise un niye Amasya'dan

Trakya'da un mu yok

Yaklaşık 900 kilometre uzaktan un getirmenin gereği nedir

Uçsuz bucaksız tarlalar varken, büyük kısmında buğday yetiştirilirken, böyle bir şey söz konusu olamaz.

*

Herhâlde simitçinin memleketi orası.

Gelmiş bu Trakya kasabasına yerleşmiş ama memleketini unutmak istememiş.

Söylediği tekerlemede onu belirtme ihtiyacı duydu.

Geçen hafta İstanbul'da bir İSKİ görevlisinin sokaktaki boruya zarar verdiğini, tazyikli suların boşa aktığını, sonra da tamir için oraya gelip çalıştığını gördük.

Anlam vermek imkânsızdı.

Bir insan hem de İSKİ çalışanı, boruya niye zarar verir

Suların akıp gitmesine, ziyan olmasına, vicdanı nasıl razı olabilir

*

Biz barajlardaki suların günden güne azalması karşısında endişe duyarken…

Her tarafta su kıtlığı yaşanırken…

Ekranlarda her gün baraj doluluk oranlarına dair haberler yayınlanırken…

Kar ve yağmur yağması için dua ederken…

Evlerde bir damla suyun bile ziyan olmamasına çalışırken…

Bulaşıkların son durulama sularını bile biriktirip değerlendirmeye gayret ederken…

Muslukları az açmayı alışkanlık hâline getirirken…

Boşa akan suları önlemeye çalışırken…

Sokaktaki su borusunu parçalamak, akıllara ziyan bir durum.