İzmir'de yeni dönem ve 'İzmir duruşu'nu sahiplenmek

Başta büyükşehir olmak üzere muhalif oylarla seçilmiş bazı belediye başkanlarının iktidar saflarına transfer olmasıyla İzmir'in siyasal yaşamında önemli bir kırılma yaşandı. Hem siyasal çevreler ve hem de İzmir halkı, ortaya çıkan bu yeni duruma adapte olmaya çalışıyor.

Ancak transfer yöntemiyle belediye başkanlarını ya da meclis üyelerini almak, o kentin ve kentlinin kazanılması anlamına gelmiyor. Hele bu kent "kurtuluşun-kuruluşun kenti" İzmir'se ve çeyrek asrı aşkın zamandır hiçbir seçimde iktidar partisine geçit vermediyse bu durum daha da tartışmalı hale geliyor.

İZMİRLİNİN İRADESİ

Transferle saf değiştirenler bu durumu içlerine sindirip kabullenmeye çalışsalar da İzmirli muhalif seçmenin hiç de içine sindiremediği görülüyor. İzmirli seçmen, büyük çoğunlukla yaşanan transferleri kendi sandık iradesinin çalınması olarak değerlendiriyor.

Sonuçta zorlamayla ve transferle de olsa ortaya yeni bir durum çıkıyor. Transfer olan başkanların belediyelerindeki muhalefet bayrağı, muhalif belediye meclis üyelerine geçiyor. Özellikle büyükşehir meclisindeki muhalif meclis üyeleri, halka verdikleri sözlerin ve taahhütlerin takipçisi olmalıdır.

YERELDE OLASI GELİŞMELER

İktidarın bu transferleri sürdürmek isteyeceği ve seçimle alamadığını transferle almaya çalışacağı anlaşılıyor. Böylesi zorlu dönemler, siyasetçiler ve yerel yöneticiler için sınav günleridir; seçmen vicdanında ve tarih önünde "turnusol" işlevi görür. Muhalif başkanlar ve belediye meclis üyeleri sağlam durmalı ve bu sınavdan başarıyla çıkmalıdır.

İktidar siyasetçilerinin İzmir Büyükşehir'de muhalefeti ayrıştırmaya ve birbiri ile kapıştırmaya çalışacağı öngörülüyor. Özellikle muhalif oylarla seçilmiş YENİ Partili, CHP'li, bağımsız meclis üyelerinin, bu oyunlara gelmemesi ve iktidara karşı ortaklaşması gerekiyor.

'İZMİR DURUŞU' KORUNMALI

İzmirli seçmen, çeyrek asırdır, bu iktidara karşı muhalefetten ve muhalif adaylardan yana tavır aldı. Bunun temel nedeni, İzmir'in "kurtuluşun ve kuruluşun kenti" oluşu ile İzmirlinin ağırlıklı olarak Cumhuriyet ve demokrasi değerleriyle donanmış olmasıdır. Yıllar içinde bu değerler bir yaşam duruşuna dönüşmüştür.

Biz bu duruşa kısaca "İzmir duruşu" diyoruz. İçinde bulunduğumuz dönemde ve önümüzdeki süreçte; bu duruşun sahiplenilmesi, korunması ve daha da güçlendirilmesi gerekiyor. Bu konuda başta muhalif siyasetçiler, yerel yöneticiler, aydınlar ve kanaat önderleri olmak üzere herkese, tüm İzmirlilere önemli sorumluluk ve görev düşüyor.

EGE'NİN ÜZÜMÜ VE ZEYTİNYAĞI DAHA OK TÜKETİLMELİ

Ege'de hasat döneminde yaşanan sorunlar ve üreticinin çektiği sıkıntılar, Ege ekimizin, "İzmir ve Ege Notları" başlıklı köşemizin neredeyse temel gündemi haline geldi. Bunda, bizim bu kesimin içinden yetişmiş olmamızın ve halen bağımızı sürdürmemizin elbette payı var. Ama asıl neden, bu dönem yaşanan sıkıntının boyutlarının büyüklüğü.

Gerçekten Egeli üretici, tarımcı, büyük zorluk yaşıyor. Bu zorluk yaşayan üretici kesimlerin içinde, üzüm üreticileri ile zeytin ve zeytinyağı üreticileri önemli bir yer tutuyor. Son olarak Gemlik'te zeytinciler alanlara çıktılar; "Zeytin var, emek var, kazanç yok" diye haykırdılar.

BÖLGENİN SİMGE ÜRÜNLERİ

Sofralık ve çekirdeksiz kuru üzümün başlıca üretim alanı Manisa ve ilçeleri ile bu yerleşim birimlerinin yer aldığı Gediz ovası. Üzümün neredeyse başkenti olarak tanımlanan ve sultani üzüm membası olarak bilinen Alaşehir, Sarıgöl ve Salihli üçgeninde sıkıntı çok büyük.

Benzeri sıkıntı zeytin ve zeytinyağında da söz konusu. Ayvalık, Burhaniye, Edremit kıyı şeridi, "Körfez" olarak adlandırılıyor. Gediz havzasının üzümü gibi, körfezin de simgesi zeytin ve zeytinyağı. Ama zeytin ve zeytinyağının Ege'deki kapsama alanı, üzüme göre daha geniş. Ege'nin neredeyse tamamında zeytincilik var.

REKOLTE DE SORUN DA YÜKSEK!

Ege'nin simgelerinden olan her iki üründe de bu yıl rekolte yüksek oldu. Normalde ülkemiz ve ekonomimiz adına sevinilmesi gereken bu durum, üreticinin neredeyse kâbusu haline geldi. ünkü üretici verimin bol oluşuna sevinemedi. Malını nasıl değerlendirebileceğinin derdine düştü. Oysa bu durum öngörülerek yetkililerce önlemler alınmalı ve üretilen ürünün değerlendirilmesi, ihraç edilmesi sağlanmalıydı.

Sonuçta bunların hiçbiri yapılmadı, yapılamadı. Ege'nin bu simgesel ürünleri kaderine terk edildi. Olan da elbette en başta üreticiye oldu. Üzümler bağlarda kalıp çoğunlukla çürüdü, zeytinler de ağaçlarda toplanmayı bekliyor.

EGE'NİN ÜRÜNLERİ DEĞERLENSİN

Oysa bu ürünler hem sağlık açısından, hem de ekonomik yönden büyük önem taşıyor. Ürünlerin bağda, bahçede, tarlada kalması ve onlardan yeterince yararlanılmaması büyük kayıp. Özellikle çekirdeksiz kuru üzümle zeytinyağının, ihracat açısından da önemli değeri var. Bunlar ülkemizin ekonomisi için tam bir döviz kaynağı.

Bu ürünlerde ihracat pazarlarını ve olanaklarını artırmanın yanı sıra, iç tüketimlerini de artırmak gerekiyor. Örneğin üzümün, üretildiği yörelerde bile yeterince kullanılmadığını görüyoruz. Oysa okullardan ve askeriye gibi kamu kurumlarından başlanarak tüketim alışkanlığı artırılabilir. Ayrıca bu ürünlerden hareketle, katma değeri yüksek yeni farklı ürünlere ulaşılabilir.