Türkiye İnşaatta Dünya Devi, Peki Mimaride Neden Değil

Belki yanılıyorum. Hatta yanılmayı çok isterim.

Lütfen yaşadığınız şehirde etrafınıza bakın. İstanbul, Ankara, İzmir, Bursa, Kayseri, Konya, Trabzon...

Son otuz yılda yapılan kaç binanın önünde durup gururla, "İşte çağdaş Türk mimarisinin dünyaya armağanı" diyebilirsiniz

Kaçı estetiği, zarafeti, malzeme kalitesi, çevreyle uyumu ve insana sunduğu konforla hayranlık uyandırıyor

Türkiye dünyanın önde gelen müteahhitlik güçlerinden biri. Uluslararası havalimanları, köprüler, otoyollar, hastaneler ve enerji tesisleri inşa ediyoruz. Camda, seramikte, doğal taşta, çelikte, mobilyada ve dekorasyonda güçlü üreticilerimiz var. Yetenekli mimarlarımız, mühendislerimiz de eksik değil.

Öyleyse neden bu güç, dünya çapında tanınan özgün bir Türk mimari kimliğine dönüşmüyor

Singapur'dan bakınca Türkiye

Geçen hafta Singapur'daydım. Daha önce Şanghay, Hong Kong, Londra, Paris ve Dubai'de de benzer gözlemler yaptım.

Bu şehirlerin başarılı yapılarında yalnızca beton, cam ve çelik değil; tasarım felsefesi, teknolojik yaratıcılık, çevre bilinci ve kültürel özgüven görüyorsunuz.

Singapur'daki Marina Bay Sands, Gardens by the Bay ve Changi Havalimanı'nın Jewel kompleksi, mimarinin bir ülkenin uluslararası markasına nasıl dönüştüğünü gösteriyor.

Elbette gösterişli binalar tek başına iyi şehircilik demek değil. Asıl mesele, insanların içinde yaşamaktan mutluluk duyduğu çevreler yaratmak.

Bizde ise bir yapının değeri çoğu zaman metrekaresi, kat sayısı ve arsa rantıyla ölçülüyor.

Oysa inşaat yapmakla mimari eser yaratmak aynı şey değil.

Şehirlerimizin kimliğini neden kaybettik

Mimar Sinan'ın eserlerini bugün hâlâ hayranlıkla izliyoruz. Selçuklu'nun taş işçiliği, Osmanlı'nın avluları, çeşmeleri, külliyeleri ve geleneksel konutları bize güçlü bir miras bıraktı.

Cumhuriyet'in ilk dönemlerinde de Ankara'nın kamu yapıları ve bulvarları yeni bir toplumun modernleşme iddiasını yansıtıyordu.

Bugün geçmişi taklit etmemiz gerekmiyor. O yaratıcılığı çağdaş teknolojiyle yeniden buluşturmamız gerekiyor.

Ne yazık ki birçok şehrimiz birbirine benziyor. Aynı apartmanlar, aynı cepheler, aynı beton yoğunluğu...

Yeşil alanlar daralıyor. Çocukların oynayacağı, insanların yürüyeceği, sanatla buluşacağı kamusal mekânlar yeterince gelişmiyor.

Kentsel dönüşüm bile çoğu zaman eski binanın yerine daha yüksek ve daha pahalı bir bina koymaktan ibaret kalıyor.

Deprem güvenliği elbette tartışmasız önceliğimiz. Ama güvenli bir binanın çirkin, çevresinin de beton yığını olması gerektiğini kim söyledi

Üstelik estetik, yalnızca varlıklı kesimlerin ayrıcalığı olamaz. Dar gelirli mahallelerde yaşayan insanların da güzel, sağlıklı ve ferah çevrelerde yaşama hakkı var.

Devlet ve belediyeler seyirci kalamaz

Burada piyasanın kendiliğinden çözmesini bekleyemeyeceğimiz bir sorun var.

Müteahhit doğal olarak maliyeti, satış fiyatını ve yatırımın geri dönüşünü düşünür. Ancak bir binanın çevreye, şehir siluetine ve gelecek kuşaklara etkisini korumak kamunun sorumluluğudur.

Devlet ve belediyeler mimari kalite, estetik, yeşil alan, sanat ve insan odaklı şehircilik konusunda çok daha sıkı, şeffaf ve tutarlı standartlar getirmeli.

Ruhsat yalnızca imar hakkına ve teknik şartlara uygunluk anlamına gelmemeli. Yapının çevresiyle ilişkisi, malzeme kalitesi, enerji verimliliği, erişilebilirliği, peyzajı ve kamusal alana katkısı da değerlendirilmeli.