15 Temmuz İhanetinin üstünden on sene geçti. Hain FETÖ kalkışması bütün yönleriyle ele alınabildi mi, sanmıyorum. Bilhassa aydınlar, eli kalem tutanlar üzerlerine düşen görevi hakkıyla yapmadılar, hâlâ da yapmıyorlar. Bakıyorsunuz anlı şanlı felsefeciler, şairler, yazarlar, mangalda kül bırakmayan yazıcılar ağızlarını açıp tek kelime etmiyorlar. Onlara sormak gerek: "Dilinizi mi yuttunuz, bu konuda hiç mi söyleyecek bir lafınız, edilecek bir itirazınız yok." Bunların bir kısmı ihanet örgütüne önceden destek olanlar, hükümete karşı onların safında yer tutanlardır. Kahrolası bir suskunluğa girdiler. Varsın olsun. O mahutlar hiç konuşmasın, yazmasın. Bilmiyorum hiç olmazsa hatıralarında bahsedecekler mi o karanlık geceden. Milletimizin devletiyle beraber şahlanışını adamakıllı anacaklar mı Başkomutanından emir alan toplumun nasıl bilendiğinden, imanlı yürekleriyle katillerin, hainlerin üstüne cesaretle yürüyüşünden söz edecekler mi İnşallah orada tövbe eder ve herkesten özür dilerler.
Hepimiz fani bir dünyada yaşıyoruz. Günü gelince ömrümüzü tamamlayıp ahiret seferine çıkıyoruz. Ardımızdan iyi intibalar bırakmak mecburiyetindeyiz. Bunun bir de ahiret hesabı var. Zulme, haksızlığa, gaddarlığa karşı sesimizle, nefesimizle, kelamımızla, kalemimizle, maddi imkânlarımızda karşı durmak zorundayız. Kötülere karşı doğruyu haykırmazsak onların zulmüne şerik, günahlarına ortak oluruz. "Mümin" olmanın icabı budur. "Kötülüklere karşı tepki göstermek" şart. Bu bakımdan hep söylüyor, hatırlatıyorum. Ressamlarımız 15 Temmuz'u mutlaka resimlemeli. Şairlerimiz mısralarında o ihanet ve uyanış gecesinden sıklıkla bahsetmeli. Yeni besteler, filmler yapılmalı. Yazarlar, sanatkârlar, âlimler, akademisyenler velhasıl topluma yol gösteren, yön veren bütün aydınlar yaşanmış bütün ihanetleri hatırlatmalı, sıklıkla o karanlıklara işaret etmelidir. Sadece soykırımlar değil, darbeler de konuşulmazsa, unutulursa -Allah korusun- tekrarlanır. Bize düşen vazifemizi yapmak, yeni nesillere hakikatleri apaçık söylemektir.
YERLİ Mİ YABANCI MI
Beyan Yayınları çok önemli bir diziyi kültür hayatımıza taşıyor: "Tarihin Gerçek Yüzü" Serinin 22. kitabı Türkiye'de Darbeler Yerli mi, Yabancı mı adını taşıyor. Mehmet Veysel Karataş, konuyu etraflıca ele alıyor. Eserin tamamını okuduğumuzda tarih boyunca yapılan ihanetler, yaşanan darbeler bütün rezaletleriyle gözler önüne seriliyor. Şu cümle çok önemlidir ve darbe heveskârlarının kulağına küpe olmalıdır: "Her darbe sonrasında halk bildiğini okumuştur." Yazar bunu delilleriyle ispatlıyor. Yani sesini çıkarsa da çıkarmasa da halkımız, milletimiz darbecilerin isteğine ram olmuyor. Bir şekilde tepkisini gösteriyor, cuntacılara şamarını indiriyor. Sözde kurtarıcıları, darbecileri yüzüstü bırakıyor. Kendi inandığını hayata geçiriyor, "bildiğini okuyor." Tabii olan memlekete, ülkenin iktisadi hayatına oluyor. Her darbeden sonra en az bir on yıl geriye dönüş yaşanıyor. Mesela 12 Eylül'den bahsediyor yazar: "Halk, devrin kudretli generalinin tehditlerine boyun eğmedi; siyaset alanında henüz tanınmayan merhum Özal'ı tercih etti." Darbeciler önünde sonunda hüsrana uğrayacaklarını bilmez mi Bilir de güç hırsı gözlerini öyle bürümüştür ki, artık hakikatleri göremez, gerçekleri fark edemezler.
TANKLARI SÜRENLER
Yazar, "Giriş"te anlatıyor: "Bu kitabın çıkış noktasını basit görünen bir soru oluşturmaktadır: 'Türkiye'de darbeler yerli miydi, yabancı mı' Bu soruya tek kelimeyle cevap vermek mümkün değildir. Darbeyi gerçekleştirenler içeridedir. Tankları süren, bildiriyi okuyan, siyasetçileri gözaltına alan ve devlet kurumlarına emir veren kadrolar, Türkiye'nin kendi askerî ve bürokratik yapısı içinden çıkmıştır. Fakat bu kadroların düşünsel dünyası, kurumsal ilişkileri, eğitimleri, ittifakları ve hareket alanları ülkenin dışarıyla kurduğu güç ilişkilerinde de bağımsız değildir. Bu kitap, vesayet düzenini, dışarıyla kurduğu ilişkiler üzerinden izleyerek, darbelerin yerli ve yabancı unsurların kesiştiği bir siyasal zeminde nasıl şekillendiğini incelemektedir."
DARBENİN MÜTTEFİKLERİ
Elbette başta ABD olmak üzere Türkiye'de darbeleri planlayan ve düzenleyen emperyalist dış güçler, kendi askerlerini sahaya sürecek değiller. Bu kadar akılsızlık etmezler. Aksine "İçerideki askerleri"yle bu işi kotarmak isterler. 12 Eylül'de olduğu gibi başardıklarında "Bizim çocuklar başardı." diye hava atarlar. 15 Temmuz'daki gibi yenildiklerinde de "Türk ordusundaki paydaş generallerimizle irtibat kuramıyoruz." diyerek sızlanmaya başlarlar. Türkiye'de başta aydınlar olmak üzere namuslu her vatandaş bütün darbelere karşı olmak zorundadır. Zira darbeler milletin iradesine karşı duruş olduğu gibi aslında bir memleket işgalidir. Bu bakımdan 15 Temmuz'a milletimiz haklı olarak "İkinci Millî Mücadele" gözüyle baktı ve aynı yiğitliği gösterip direndi, yediden yetmişe bütün halkımız hasımlarını yiğitçe püskürttü. Kimi ahlaksız ve sözde yarı aydınlar ise o gece pusuya yattılar, yorganlarının altında "Dur bakalım ne olacak" deyip durdular. Darbecilerden, vesayetçilerden hesap soran Mehmet Veysel Karataş'ın okunması gereken eserinden bazı başlıklar: "Modern Devlet, Egemenlik ve Darbe", "Dış Stratejik Aklın Anatomisi", "1960'dan 15 Temmuz'a Vesayetten Direnişe", "12 Mart 1971: Darbe içinde Darbe", "Dış Bağlam: ABD ve Stratejik Süreklilik", "28 Şubat 1997: Darbenin Yeni Biçimi", "15 Temmuz'un Dış Bağlantıları", "!5 Temmuz'da Darbe Ezberinin Çöküşü". Eser, ders kitabı olabilecek seviyede ilmî ve objektif mükemmel bir araştırma. Yazarı kutluyoruz.
CAMİLER VE MESCİTLER
Aynı seriden çıkan ikinci kitapta Cumhuriyet'in İlk Yıllarında Camiler Korundu mu, Korunmadı mı sorusu soruluyor. Yazar Hayrullah Türker eserinde, peşin hükümlerden uzak bir şekilde bu soruya cevap arıyor. Sıkı bir araştırma, iyi bir inceleme sonucu ortaya çıkan esaslı bir kitap var önümüzde. "Önsöz"de şöyle deniliyor: "Çalışmamız, 1923-1950 yılları arasını kapsamaktadır. Bu yıllarda camilerin toplumsal karar alma merkezi olma özelliği, o yıllardaki laiklik anlayışı gereği zaten beklenemez. Dolayısıyla biz sadece, bu dönemde camilerin ve mescitlerin bir mabet olarak gerekli özen/saygıyı görüp görmediğine yoğunlaştık. Bilindiği gibi İslam tarihi boyunca camiler ve mescitler, mabet özelliği yanında toplumsal kararların alındığı bir mekân özelliğini de üstlenmiştir. Malazgirt Meydan Muharebesi'nden önce Cuma namazında Alparslan'ın ordularına vaaz ettiğini tarih kitaplar kaydetmektedir. Yine TBMM, cumanın faziletlerinden faydalanmak ve çıkılan yolun hayırlara vesile olması için bir Cuma günü Kur'an'larla, Mevlid'lerle, Buhari'lerle açılmıştır. Millî Mücadele Dönemi'nde Mehmed Âkif, Ali Şükrü Bey, İsmail Şükrü Çelikalay gibi isimler de camilerde yaptıkları vaazlarla halkı Millî Mücadele'ye katılmaya davet etmişlerdir." Çok önemli, düşündürücü ve yakın tarihe ışık tutan bilgilendirici bir çalışma. Eserin devamını bekliyoruz.
SİYONİZM TEHLİKESİ
Hacı Uğur Polat'ın kitabı, Siyonizm ve Kudüs'ün Musevileştirilmesi adını taşıyor. Bugün dünyanın baş belası olan, kan içici, soykırımcı, bebek, kadın ve yaşlıların katili Siyonistlerin gerçek yüzünü görmek ve asıl niyetlerini anlamak için okunması gereken mühim bir eser. Yazar devam ediyor: "Yahudi Sorunu, 19. Ve 20. Yüzyılda uluslararası camiayı etkileyen önemli sorunlardan biridir. Bu sorunun, İmparatorlukların dağılmasına, Dünya güç dengesinin yeniden şekillenmesine, siyasî haritaların ve özellikle Ortadoğu sınırlarını yeniden oluşmasına rağmen uluslararası ilişkiler literatüründeki önemini korumaya devam ettiğini, belirleyici ve yönlendirici etkisini gözlemlemekteyiz. 19. Ve 20. Yüzyılda bölge istikrarsız, gergin bir sürç yaşadı. Çatışma, savaş hiç eksik olmadı. Nüfus değişimleri, göç, sürgün bölgenin karakteristik özelliği haline geldi."
Siyonizmin temelini "Yahudi milliyetçiliği ve dindarlığının oluşturduğuna" dikkat çeken Polat'ın şu tarihî ve uyarıcı sözlerine kulak kabartmalıdır: "İsrailoğulları, yaklaşık 2000 yıldır kendi yurtları olmadığı, ulusal bir devlete sahip olmadıkları halde diğer uluslar içerisinde erimeden, yok olmadan varlıklarını sürdürmüşlerdi. Fenikeliler, Sümerler, Babilliler, Asurlular, Amoritler vb. milletler başka milletler topluluğu içerisinde asimile olarak yok oldukları halde, Yahudiler ulusal kimliklerini koruyarak varlıklarını korumuşlardı. Bunu da bulundukları her ortamda ekonomik güce sahip olarak sağladılar. Tarih boyunca gayrımenkul değerlere yönelmediler, varlıklarını çoğunlukla menkul değerlerde tuttular. Para meslekleri oldu, tefecilikte uzmanlaştılar. Modern dönemde banka, finans, borca, tahvil alanında uzmanlıklarını devam ettirdiler." Siyonistlerin bugün dünyanın en güçlü devletlerinden biri olan ABD'yi nasıl peşlerine takıp rezil ettiğini görüyoruz değil mi Bunu para gücüyle sağladıkları aşikâr. "Düşmanın silahıyla silahlanınız." buyruğuna uygun olarak dünya Müslümanları da maddeten güçlü olmak ve savunma sanayilerini güçlendirmek mecburiyetindeler. Başta İsrail terör örgütü ve diğer zalim ülkelere karşı direnebilmek için buna mecburdurlar.

17