İlişkiler dünyasına son yıllarda yeni bir kavram daha eklendi: Monkey branching... Türkçesiyle "maymun dallanması." Tanımı oldukça basit. Kişi, mevcut ilişkisini bitirmeden önce yeni bir partner buluyor. Hatta bazen yeni ilişkiyi iyice sağlamlaştırıyor, ondan sonra eski ilişkisinden ayrılıyor. Tıpkı bir maymunun bir dalı bırakmadan önce diğerine sıkıca tutunması gibi... İlk duyduğunuzda kulağa epey acımasız gelen bir kavram. Çıkarcı bir davranış olarak tanımlanabilir. İnsanın böyle bir şeyi sevdiği kişiye yapması pek de kabul edilemez. Ayrıca sadakatin zedelenmesi de var tabii. Bu davranış biçimi için bu yorumları yapanlar haklı olabilir. Ama gelin şöyle bir düşünelim. Hayatın başka alanlarında da aynı şeyi yapmıyor muyuz Çoğumuz, yeni bir iş bulmadan eski işimizden ayrılmıyoruz. Yeni bir ev kiralamadan eskisini boşaltmıyoruz. Yeni bir şehre taşınmayı uzun uzun planlamadan yaşadığımız yeri terk etmiyoruz. Çünkü insan yapısı gereği belirsizlikten hoşlanmaz. İlişkilerde de belirsizlik hiç hoş değil aslında. Ama durum iş ya da ev değiştirmeye benzemiyor. Çünkü karşımızdaki de bir insan ve duyguları var.

AŞK DEĞİL KORKU

'Monkey branching'in temelinde çoğu zaman aşk değil, büyük bir korku vardır. Yalnız kalma korkusu. Ya da değersiz hissetme korkusu... Bazı insanlar ilişkiyi bitirecek cesareti kendinde bulamaz. Bunun yerine önce kendisini duygusal olarak güvence altına alır. Yeni biri ilgisini gösterince cesaret gelir. Ayrılık kararı da ondan sonra açıklanır. Peki bu ahlaki olarak doğru mudur Tamam, kimse yalnız kalmak istemez, kimse boşluğa düşmek istemez ama bu korku, başka bir insanın güvenini zedelemeye başladığında işin rengi değişir. Çünkü ilişkinin içinde kalan kişi, aslında çoktan bitmiş bir hikâyenin kahramanı olduğunu bilmez. O sana "Seni seviyorum" demeye devam ederken sen başka bir hayatın temellerini atıyorsun. İşte etik sorun da burada başlıyor zaten. Ayrılık insanın canını çok yakar. Ama aldatılmış gibi hissetmenin acısı çok daha uzun sürer. Üstelik monkey branching'in en büyük zararı sadece geride bırakılan kişiye değildir. Yeni başlayan ilişkiye de zarar verir. Çünkü o ilişki çoğu zaman tamamlanmamış duyguların üzerine kurulur. Eski hesaplar kapanmadan yeni defter açılır. Vicdan yükü, karşılaştırmalar, eski sevgiliyle devam eden iletişim, yeni ilişkinin görünmez misafirleri olur.

YALNIZLIKTAN KAÇMAK

Peki insan gerçekten âşık olduğu için mi yeni bir ilişkiye başlar, yoksa yalnız kalmamak için mi Yalnızlıktan kaçmak ile bir insana doğru yürümek arasında büyük fark vardır. Birinde hedef sevgidir. Diğerinde ise korkudan kurtulmaktır. İnsan bazen korkusunu aşk sanabilir. İşte en büyük yanılgı da burada başlar. Bence hepimiz 'monkey branching' yaptık ya da yapıyoruz. Duygusal olarak değil belki ama zihinsel olarak yapıyoruz işte. Bir ilişki kötü gitmeye başladığında, yeni tanıştığımız insanların bize nasıl davrandığına daha dikkatli bakıyoruz. İlgi görmek hoşumuza gidiyor. Beğenilmek iyi hissettiriyor. Bazen sadece ihtimal bile insana güç veriyor.