Yağmurun İstanbul'u epey ıslattığı bir gündü. Sırılsıklam olmamak için kendimi attığım kafede bulduğum ilk boş masaya oturdum. Niyetim bir kahve içerken yağmurun hiç olmazsa biraz azalmasını beklemekti. Ama kahve bitti, yağmur dindi, ben o masadan kalkamadım. Çünkü ben masaya oturduktan sadece birkaç dakika sonra gelip "Bana biraz zaman ayırabilir misiniz" diyen kadının anlattığı hikaye beni olduğum yere mıhlamıştı. Aslında kadının anlattıkları "İnsan ne zaman yalnızdır" sorusunun yanıtını arıyordu. Çok geniş bir sosyal çevresi ve dışarıdan bakıldığında harika bir ilişkisi olan kadın yalnızlıktan dert yanıyordu bana. "Ben kendimi hep 'en iyi arkadaş', 'en iyi sevgili' olarak görürdüm. Ama öyle değilmişim" dedi. "Birkaç örnekle açar mısın konuyu" diye sordum, devam etti: "Arkadaşlarım her gittikleri yere çağırırlar beni. Ben de hiç reddetmem, her toplantıya, etkinliğe, eğlenceye katılırım. Beni çok neşeli, eğlenceli bulurlar. Ortamı hareketlendiririm." "O zaman en sevdikleri arkadaşları sen olmalısın."

YOKLUĞUMU FARK ETMEMİŞLER

Yüzü asıldı, "Ben de öyle sanıyordum. Ama olmadığımı anladım" dedi üzgün bir tavırla. Sonra da anlatmaya koyuldu: "Geçenlerde hepsi buluşup birlikte eğlenmeye gitmişler. Ben bu eğlenceyi sosyal medya paylaşımlarından öğrendim. Çok şaşkındım. Ertesi gün aradım içlerinden birini, 'Hayırdır ben niye çağrılmadım' diye sordum." Durdu, devam edip etmeme konusunda kararsız kaldığını fark ettim. "Lütfen devam edin, neden çağırmamışlar" "Çünkü benim orada olduğumu düşünüyorlarmış. Arkadaşım bana, 'Nasıl yani, sen orada değil miydin' diye sorunca afalladım. 'Yokluğumu fark etmediniz mi' diye sordum. Cevap veremedi. Arkasından bir başkasını aradım. O da benim orada olduğumu sanıyormuş." Şaşırmıştım, "Peki ne yaptın, sitem mi ettin arkadaşlarına ya da arkadaşlığını mı bitirdin" dedim. "Telefonu kapattığımda gerçekten çok üzgündüm. Varlığım ve yokluğum arasında hiçbir fark yoktu onlar için. Demek ben aslında çok yalnızmışım. Demek benim başıma bir şey gelse hiç kimse ne olduğunu fark etmeyecek." "Her eğlenceye, etkinliğe katıldığın için seni çok fazla kanıksamış arkadaşların. Her türlü ilişkide, aile, arkadaşlık, romantik, kanıksanmak olumsuz bir durumdur aslında. Arkadaşların 'Nasıl olsa gelmiştir' diye düşünmüştür."

SEVGİLİM DE YALNIZ BIRAKMIŞ

"Aynen öyle... Bu durum sevgilimle aramdaki ilişkiyi de gözden geçirmeme neden oldu. Ben aslında onun tarafından da yalnız bırakılıyormuşum." "Böyle düşünmene sebep olan ne var" "Planları hep o yapar. Gideceğimiz restoranı o seçer, tatil yerini o belirler, konserdi, tiyatroydu, filmdi, hep onun istediği olur. Ben bunu dert etmiyordum aslında, hatta hoşuma bile gidiyordu. Fakat şöyle bir geçmişi düşününce onun benim istediğim hiçbir şeyi yapmadığını fark ettim. Mesela benim gitmek istediğim bir konser olduğunda, 'Ya ben onun şarkılarını hiç sevmiyorum, sen git hayatım' der. Ben de giderim ya tek başına ya da bir arkadaşımla. Bu çok da sorun değildi. Ama meğer ben kendi istediğim yerlere hep yalnız gitmişim. Ama onun istediği yerlere hiç hayır dememişim."