"Ben onu çok sevdim. Öyle çok sevdim ki sonunda benden nefret etti..." Karşımda oturan kadın bu cümleyi söylediğinde önce şaşırdım. Aslında ilişkiler dünyasında hiçbir şeye şaşırmamayı yıllar önce öğrenmiştim ama belki de söyleyiş tarzı şaşırtmıştı beni. Çünkü bunu söylerken gülümsüyordu. Hani başına gelen kötü bir şeye müdahale edemez insan da gülüp geçer ya, öyle bir şey. Ama yine de üzgün olmasını beklerdim. Yedi yıllık ilişkisi üç ay önce bitmiş. Üstelik ortada ne aldatma var ne de büyük bir kavga... "Peki neden ayrıldınız" diye sordum. "Çünkü onu kaybetmekten çok korktum." "Biraz açar mısın" "İlişkimizin ilk yıllarında her şey çok güzeldi. Birbirimizin hayatına karışmazdık. O arkadaşlarıyla buluşur, ben arkadaşlarımla görüşürdüm. Akşamları birbirimize anlatacak bir sürü şeyimiz olurdu. Sonra bir gün onu kaybedebileceğim aklıma geldi." "Durup dururken mi" "Hayır. Bir arkadaşımın sevgilisi onu terk etmişti. Hem de hiçbir belirti göstermeden. O gün düşündüm, ya benim de başıma gelirse"
Haberin DevamıHaberin Devamı
İLİŞKİNİN DÖNÜŞÜMÜ
İşte o günden sonra ilişkileri başka bir şeye dönüşmüş. Sevgilisi telefonuna geç cevap verdiğinde endişelenmeye başlamış. Arkadaşlarıyla dışarı çıktığında huzursuz olmuş. Sosyal medyada yeni bir kadını takip ettiğinde kim olduğunu sormuş. Başlangıçta bunları kıskançlığın sevimli halleri olarak görmüş sevgilisi. Ama kadının korkuları giderek büyümüş. Adamın iş çıkış saatini ezberlemiş. Eve varması gereken dakikaları hesaplamış. Telefonu meşgul olduğunda arka arkaya mesajlar göndermiş. Birlikte olmadıkları her anı ilişkilerine yönelik bir tehdit gibi görmeye başlamış. "Bunları yaparken yanlış olduğunu hiç düşünmedin mi" diye sordum. "Hayır. Ben ilişkimizi koruduğumu sanıyordum."
GÜVEN MESELESİ
Bir akşam sevgilisi arkadaşlarıyla yemeğe çıkmış. Tam 17 kez aramış sevgilisini. Adam sonunda telefonu açmış. "Ne oldu, acil bir şey mi var" "Hayır, sadece sesini duymak istedim." "Daha iki saat önce birlikteydik." "İnsan sevdiğinin sesini duymak isteyemez mi" Adam o gece eve geldiğinde ilk kez ciddi ciddi konuşmuşlar. "Bana güvenmiyorsun" demiş. "Sana güveniyorum, başkalarına güvenmiyorum." "Başkalarıyla değil, benimle birliktesin." Kadın bu cümleyi bile kendisine karşı söylenmiş bir suçlama olarak algılamış. Sonraki aylarda tartışmalar çoğalmış. Adam eskisi gibi sohbet etmemeye başlamış. Çünkü söylediği her sözün yeni bir sorgulamaya dönüşmesinden yorulmuş. Kadın ise bu suskunluğu sevgisinin azaldığına yormuş. Daha çok soru sormuş, daha fazla ilgi istemiş, daha sık kontrol etmiş.
BEKLENEN SON
Haberin DevamıHaberin DevamıSonunda bir pazar sabahı adam bavulunu toplamış, "Artık yapamıyorum" demiş. O günü şöyle anlattı bana: "'Beni artık sevmiyor musun' diye sordum. Verdiği cevap hâlâ kulaklarımda 'Seni seviyorum ama seninle birlikteyken kendim olamıyorum' dedi. En ağır cümleydi benim için. Çok garipti, bunu anlatırken bile gülümsemeye devam ediyordu. "Kusura bakmazsan, hayatının belki de en acı olayını anlatırken neden hep gülümsüyorsun" diye sormak zorunda kaldım. "Bu benim savunma mekanizmam" dedi, "O gittikten sonra tam 1 ay eve kapandım ve sürekli ağladım. Sonra kendime söz verdim, 'Artık ağlamayacağım' diye. Ben bunları size gülerek anlatmazsam burada ağlamaktan komaya girerim, sonra bir de sizi sorumlu tutarlar." Bu cevaba ister istemez ben de güldüm. "Peki şimdi ne düşünüyorsun" diye sordum. "Onu kaybetmemek için her şeyi yaptım. Meğer yapmam gereken tek şey, biraz rahat bırakmakmış..."

2