"Vaktin varsa bir şey soracağım" cümlesi kadar masum görünüp insanın akşamını elinden alan başka bir cümle yoktur. Sen "Var, sor" derken tek bir soru bekliyorsun. Mesela "Otobüs buradan geçiyor mu" Adam "Şimdi bizim kayınbiraderin bir ortaklık meselesi var..." diye başlıyor. Otobüs geçiyor, son otobüs geçiyor, sen hâlâ kayınbiraderin neden dükkânın anahtarını enişteye vermediğini anlamaya çalışıyorsun.
Üstelik bu tuzağa kendi rızanla giriyorsun. "Vaktim yok" desen ayıp olacak. Çünkü henüz ne soracağını bilmiyorsun. Belki saati soracak.Saati söylemeye vakti olmayan insan durumuna düşmek istemiyorsun. "Buyur" diyorsun. O buyurla birlikte hayatına daha önce hiç duymadığın altı kişi giriyor. "Serkan'ı biliyorsun." Bilmiyorsun. "Hani geçen bahsetmiştim." Hatırlamıyorsun. Ama konuşma uzamasın diye "Hee" diyorsun. İşte hata burada.Artık Serkan'ı tanıyorsun. Birazdan onun karakteri hakkında görüş bildireceksin. Bu insanların soruya gelmeden önce anlatmaları gereken bir kuruluş dönemi vardır. "Tam anlayabilmen için en baştan anlatayım." Hayır, tam anlamama gerek yok. Kabaca anlayayım. Hatta yanlış anlayayım, razıyım.
Ama karşı taraf kararlı. Tapu meselesini soracak, dedesinin köye gelişinden başlıyor. Arada "Çok uzatmayacağım" diyor. Bu da konuşmanın kendi içinde verdiği reklam arası. Bir de telefonda yapanı var. "Müsait misin" "Birazdan çıkacağım." "Tamam, iki dakikanı alacağım." Sen o sırada ayakkabının birini giymişsin. Konuşma bitene kadar diğer ayak evde yaşamaya devam ediyor. Üzerine montu da giymişsen geçmiş olsun. Terliyorsun, pencereyi açıyorsun, oturuyorsun, montu çıkarıyorsun. Adam daha "Asıl mesele şu..." demedi. En tehlikelisi "Sen olsan ne yapardın" sorusu. Kırk beş dakika boyunca olayın bütün ayrıntılarını dinliyorsun. Düşünüp bir fikir söylüyorsun. "Yok, o olmaz." Başka bir yol öneriyorsun. "Onu da düşündüm." Üçüncü öneriye "Sen bizimkileri tanımıyorsun" cevabı geliyor.
Tanımıyordum zaten. Az önce sen tanıştırdın. Serkan'ı bile bugün öğrendim, adamın aile şirketini nasıl kurtarayım Sonunda anlıyorsun ki sana bir şey sormuyor. Kendi kararını sana onaylatmaya çalışıyor. Beklediği cümleyi bulana kadar görüşme sürecek. Sen de yorgunluktan "Bence bildiğin gibi yap" diyorsun. Yüzü aydınlanıyor: "Ben de öyle düşünüyordum!" Madem öyle düşünüyordun, beni niye ortaklar kuruluna aldın Konuşma biterken bir de "Vaktini aldım" diyor. Sen de "Yok canım, ne demek" diyorsun. İnsan kaybettiği eşyanın arkasından bu kadar rahat yalan söyleyemiyor.

1