telefon çaldığı an sadece konuşmaya değil, maratona başlar. Daha "Alo" demeden ayakkabılar zihinsel olarak bağlanır, ev bir anda olimpiyat pistine dönüşür.
Konuşma başlar. İlk dakikalar sakindir. Kişi oturur. Normal bir insan gibi. Ama ne zaman ki karşı taraf "Ya aslında sana bir şey anlatacaktım..." der... İşte o an ilk adım atılır. Ve geri dönüş yoktur.
Salon, mutfak, koridor, balkon, tekrar salon.
Bu rota artık kaderdir.

Konuşma uzadıkça tempo artar. Ses tonu sakin ama adımlar giderek hızlanır. Bir noktadan sonra konuşulan konu ile yürüyüş temposu arasında garip bir bağ oluşur:
Dedikodu varsa: hızlı tempo yürüyüş...
Dertleşme varsa: Ağır, dramatik adımlar...
Sinirlenme varsa: Ani dönüşler, sert pivotlar...

"Yok ya ben sinirlenmedim" kısmında:
Ev içinde kısa sprint...
Evde yaşayan diğer insanlar için bu durum başlı başına bir belgeseldir.
Adam bir odaya girer, hiçbir şey yapmadan çıkar. 30 saniye sonra tekrar girer.
Buzdolabını açar, bakar, kapatır. Hiçbir şey almadan.
Çünkü amacı yemek değil, yön değiştirmektir.

Telefon konuşmasının ortasında kişi kendini şu noktalarda bulur:
Camdan dışarı bakarken (Ama hiçbir şey görmez)...
Aynada kendine bakarken (Ama fark etmez).
Kapının kolunu tutmuş halde (Ama çıkmaz)...
En trajik an ise konuşma bittikten sonradır. Telefon kapanır. Sessizlik olur. Ve kişi bir anda olduğu yerde kalır. Etrafına bakar:
"Ben... buraya niye geldim" Bir de telefonun ekranına bakar:
1 saat 12 dakika.

Sağlık uygulaması tebrik eder:
"Bugün hedefinize ulaştınız..." Ama o hedef aslında şuydu:
"2 dakika konuşup kapatmak." Ve böylece insanlık tarihinin en gizli spor dalı bir kez daha tamamlanır:
Telefonla konuşarak ev içinde 5 bin adım atma sanatı.