İnsan beyni ilginç bir organ. Markete giderken alınacak üç şeyi unutuyor ama "Bak bunu sadece sana söylüyorum." diye başlayan konuşmayı on yıl sonra bile harfi harfine hatırlıyor. Sır, öğrenildiği andan itibaren normal bir bilgi olmaktan çıkar. Beynin VIP misafiri olur. Sürekli dolaşır, kapıları açar, "Hadi beni birine anlat da rahatla." diye dürter.
Siz de içinizden "Olmaz, söz verdim." dersiniz. Beş dakika sonra telefon rehberindeki bütün isimler bir anda "Acaba buna anlatsam kimseye söylemez mi" listesine dönüşür.

İşin en komik tarafı, sır veren kişinin rahatlamasıdır. Adam beş aydır taşıdığı yükü iki dakikada size devreder. Eve hafiflemiş gider. Siz ise o gece tavana bakarak "Ben bunu neden öğrendim" diye düşünürsünüz. Psikolojik kargo sistemi resmen...
Bir de sır verirken kurulan klasik cümle vardır: "Bak bunu anneme bile söylemedim." İnsanın o anda "O zaman bana da söylemeseydin." diyesi geliyor.

Sır tutan insanın davranışları da değişir. Ortamda konu azıcık yaklaşsa bir anda öksürmeye başlar. "Neyse ya... Futbol nasıl gidiyor" diye alakasız konu açar. Sadece sohbet yön değiştirsin diye hava durumundan, domates fiyatından, uzaydaki kara deliklerden bile bahsedebilir.
En büyük tehlike ise ortak arkadaş ortamıdır. Birisi masada, "Ya size bir şey anlatacağım..." dediği an sır taşıyan kişinin tansiyonu yükselir. İçinden sadece tek bir cümle geçer: "İnşallah benim bildiğim değildir..." Sır taşımanın yan etkileri vardır. Göz göze gelmek zorlaşır. Kahkaha atarken bile insan kendini kontrol eder. Çünkü bazen tam gülerken yanlış cümle çıkacakmış gibi hissedersiniz.

Bir de "Ben sır tutarım." diyenlerle "Ben sır tutamam." diyenler vardır. Aslında en güvenilir grup ikinci gruptur. Adam kapasitesini baştan açıklıyor. En azından dürüst. Tehlikeli olanlar ise "Merak etme, mezara kadar benimle gider." dedikten iki saat sonra, "Bak bunu sadece sana söylüyorum ama..." diye yeni bir cümle kuranlardır.

Sırların en büyük düşmanı ise şu cümledir: "Bir tek eşime söyledim." O noktadan sonra sır artık sır değildir. Franchise sistemine geçmiştir. Her şubede aynı cümle kullanılır: "Kimseye söyleme ama..." İnsanlar sır saklayamadıkları için ilginç yöntemler geliştirir.
İsim vermezler. "Bizim bir arkadaş var..." "Oğlumun okulundan biri..." "Çok yakınım değil ama..." Sonra anlattıkları detaylardan mahalledeki herkes kimin olduğunu anlar.

Sır tutmanın en zor anı ise biri size doğrudan, "Sen bir şey biliyorsun değil mi" diye sorduğunda yaşanır. O anda normal insan bile Oscar'lık oyunculuğa başlar. "Ben mi Yok canım..." Bir yandan çay içer, bir yandan gözünü kaçırır, bir yandan da içinden "Lütfen daha fazla soru sorma." diye dua eder. Ve tabii ki sırrın evrensel dolaşım sistemi vardır.