KIŞLIK montu dolaptan çıkarıp giyiyorsun. Daha fermuarı çekmeden geçen seneki halinle karşılaşıyorsun. Adam iki ceple bütün hayatını arşivlemiş. Arşivde bir market fişi, tek eldiven ve hangi kapıyı açtığı bilinmeyen bir anahtar var.

Fişe bakıyorsun. 14 Aralık, saat 21.47. Ekmek, yoğurt, dört tane çikolata. O akşam neye üzüldüğünü hatırlamıyorsun ama yoğurdu eve giderken almayı başardığına göre hayat bir şekilde devam etmiş. Bir de fiyatlara bakıyorsun. Bu sefer neye üzüldüğünü gayet iyi biliyorsun. Geçen sene kasada "Dört çikolata biraz fazla oldu" diye düşünmüşsün. Şimdi aynı fişe bakıp "Keşke beş alsaymışım" diyorsun. Fişin altında bir de elli lira var. Kendi paranı bulunca, sanki mont yaz boyunca bir yerde çalışmış da eve katkı sağlıyormuş gibi seviniyorsun. Evdekilere "Montun cebinden elli lira çıktı!" diye sesleniyorsun. Biri "Benim olabilir" diyor. Mont senin, cebinden çıkan fiş senin, dört çikolatanın vicdan azabı senin.

Paraya gelince ailede herkesin hatırası canlanıyor. Öbür cepten tek eldiven çıkıyor. Sağ el. Geçen sene bunun solunu evde kaybettiğinden emindin. Bu sene sağını da dışarıda kaybettiğinden emindin. Sağ eldiven bir yıldır cebinde durup kendisi hakkında yapılan bütün açıklamaları sessizce dinlemiş. Sol eldivenle ilgili soruşturma sürüyor. Evde "Bunun teki vardı, ben onu bir yere koymuştum" diyen biri çıkıyor. Bu cümlenin ardından salonun üç çekmecesi açılıyor, iki eski telefon şarjı bulunuyor ve eldiven konusu kapanıyor. Tek eldiveni atmaya da kıyamıyorsun. "Öbürü çıkarsa" diyorsun. Dolabın üst rafında öbürü çıkarsa diye bekleyen dört tane daha eldiven var. Hepsi sağ. Evde bir gün beş sağ eli olan biri belirirse kışa hazırız.

Asıl mesele anahtar. Evin değil, arabanın değil, apartmanın hiç değil. Bir an eski iş yerindeki çekmeceyi düşünüyorsun. Sonra yıllar önce taşınan komşuyu. Elinde küçücük bir anahtar, kafanda son on yılın oyuncu kadrosu. Bir ara "Bu bizim eski posta kutusunun olabilir" diyorsun. Evden biri "Bizim posta kutusu hiç kilitlenmedi ki" diyor. Haklı. Aidat makbuzu yağmur yağınca kendi kendine dışarı çıkıyordu. Anahtarı evdekilere gösteriyorsun. Herkes önce dikkatle bakıyor, sonra aynı şeyi söylüyor. "Bir yere koy, lazım olur." Zaten bir yere koymuşuz.

Geçen kış da muhtemelen aynı aile toplantısı yapılmış, anahtar oy birliğiyle montun cebine kaldırılmış. Bu kez ciddi davranıp anahtara bir etiket yapıştırıyorsun. Üzerine "Neyin anahtarı" yazıyorsun. Seneye bulduğunda en azından soruyu kimin sorduğunu bileceksin. Tam çıkacakken iç cepten katlanmış bir kâğıt daha düşüyor. Kendi el yazınla "Kuru temizlemeye ver" yazmışsın. Montu şöyle bir koklayıp "Bir kış daha gider" diyorsun.