Bir apartman düşün. 1987 yapımı. Depreme dayanıksız ama anılara aşırı dayanıklı. Müteahhit toplantıya gelir, projeksiyonu açar. PowerPoint'te modern bina, geniş balkonlar, cam cephe... Salonda sessizlik.

Sessizliği bozan ilk cümle gelir: "Biz bu binayı yıkmasak olmaz mı" Müteahhit yutkunur. Kat kat talepler başlar. Zemin kat sakini: "Ben bahçeye alıştım. Yeni binada da bahçem olsun ama tapuda daire yazsın."

1. kat: "Ben yukarı çıkmak istiyorum ama fazla yukarı değil. 1,5. kat var mı"

2. kat: "Benim dairem güneye bakıyordu. Yeni bina dönsün."

3. kat: "Asansör olsun ama kapımın önünden geçmesin."

4. kat: "Balkon büyüsün ama bina büyümesin." Çatı katı: "Penthouse benim hakkım. Çünkü yıllarca yağmurda ben aktım." Müteahhit not alır. Not defteri dolmuştur ama akıl hâlâ boştur.

Toplantının ikinci perdesi: "Emsal ve Metrekare Dramı..." - Benim dairem 95 metrekareydi. - Hayır, 93'tü. - Tapuda 90 yazıyor ama biz hep 100 yaşadık. Biri hesap makinesi çıkarır. Biri hatıra anlatır. Biri emsal artışını belediyede tanıdıkla çözeceğini söyler. Müteahhit cümle kurar: "Yasal olarak..." Salondan koro halinde cevap gelir: "Ama komşu binaya yaptılar."

Çay molası = cephe krizi: Çaylar gelir, ortam yumuşar sanılır. Yanlış sanılmıştır. - Ben kuzey cephe istemiyorum, içim kararır. - Ben güney istemiyorum, yazın yanarız. - Doğu olsun. - Batı olsun. Bina pusula olur. Müteahhit NASA'dan yardım isteyecek noktaya gelir.