O an gelir. Masanın üstünde masumca duran telefon, bir anda kaderin merkezine oturur. "Bir bakabilir miyim" cümlesi duyulur. Dünya yavaşlar. Erkek, telefonu vermeden önce iki saniyelik bir tereddüt yaşar. O iki saniye aslında bir ömürdür.

Beyin çalışmaya başlar:

- WhatsApp arşivi...

- Galeri (özellikle "Ekran görüntüleri" klasörü)...

- Notlar ("Düğün için alınacaklar" diye açılıp yarım kalan liste)...

- Tarayıcı geçmişi (masum bir "hava durumu" araması bile şüphelidir).

El telefonu uzatırken hafif titrer. Çünkü telefon artık bir cihaz değil, itiraf kutusudur. Parmak, kilit tuşuna basmadan önce durur. O an, ekrana son bir kez bakılır; sanki telefona veda ediliyordur:

"Ben seni fabrika ayarlarında almıştım... Buralara geleceğimizi bilmiyordum.

" Kadın telefonu alır. Erkek gülümser. O gülümseme samimi değildir; panik makyajıdır. Omuzlar düşer, sırt hafif kamburlaşır. İç ses konuşur:

"Şimdi bir mesaj açılacak... Yanlış anlaşılacak... Açıklama yapacağım... Daha çok batacağım...

" Kadın galeriyi açar. Erkek anında açıklamaya başlar:

- O fotoğraf eski.

- O ekran görüntüsü arkadaş içindi.