PARTNERİNİN yediği şeyi "Bir tadına bakayım" diyerek bitiren insan, ilişkinin en profesyonel stratejik oyuncusudur. Bunlar sevgili değil, gastronomi korsanı.

Ve ilginç olan şu: Bunu o kadar sevgi dolu bir yüzle yaparlar ki soyulduğunu geç fark edersin.
Her şey masum başlar.
"Canım ben aç değilim." Bu cümle, yaklaşan felaketin ilk sirenidir. Çünkü gerçekten aç olmayan insan menüye 14 dakika boyunca bakmaz. Ama bakar. Hatta senin siparişini senden daha dikkatli inceler.

"Bu güzel duruyor." Evet... Çünkü birazdan senin olmayacak.
Sonra siparişler gelir.
Kendi tabağına şöyle bir bakar.
Seninkine daha uzun bakar.

İşte o an restoran sessizleşir.
Zaman yavaş akar. Göz teması kurulur.
Ve o tarihi cümle gelir:
"Bir tadına bakayım mı" Bu sorunun cevabı aslında önemli değildir. Çünkü o çatal o tabağa girecek. Sen "hayır" desen bile surat düşer. Kendini cimri gibi hissedersin. Sanki devlet sırrını paylaşmıyorsun da iki patatesi koruyorsun.
Ama mesele iki patates değil.

Mesele sistematik yok oluş.
Çünkü normal insan "tatmak" için minicik alır.
Bunlar kepçe mantığıyla çalışıyor.
Hamburgerin içinden et çekiyor resmen. Patatesleri tek tek değil, avuç mantığıyla topluyor. Pizza yerken öyle bir dilim koparıyor ki geriye harita gibi şekilsiz bir şey kalıyor.

En ilginç tarafı da şu:
Kendi siparişi hâlâ duruyordur.
Önünde full makarna var ama senin hamburger daha cazip gelir. Çünkü psikolojik olarak başkasının yediği yemek her zaman daha güzel görünür.

İlişkide bunun bilimsel adı yok ama halk arasında adı belli:
"Gözü senin tabakta kalmak." Bazıları işi profesyonelliğe dökmüş durumda.
Sen sipariş verirken müdahale eder:
"Bence büyük boy söyle." Neden
"Ortak yeriz." Hayır kardeşim, ortak yemeyiz.

Bu ortaklık değil. Bu hisse devri.
Yemeğin çoğunluk hissesi el değiştiriyor.
İçeceklerde de aynı durum vardır.
"Ben istemiyorum." Sonra senin kolana pipetle yanaşır.

Bir yudum alır.
Ardından bir daha.
Sonra bir daha.

Bir bakmışsın içeceğin yarısı gitmiş ama hâlâ "Ben aslında gazlı şey sevmiyorum" diyor.
Tatlı kısmı daha dramatiktir.
"Tatlı söylemeyelim boş ver." Sen içinden güçlü olmaya çalışırsın.
Sonra masanın ortasına senin söylediğin cheesecake gelir.

Ve o meşhur cümle:
"Ben sadece çatalla ucundan alacağım." O çatalla alınan "uç", Karadeniz Ereğlisi kadar alan kaplıyor.
İşin kötüsü, insan buna sinirlenirken bile gülemiyor değil.
Çünkü bu davranışın içinde garip bir ilişki samimiyeti var. Kimse gidip yabancının tabağından soğan halkası çalmaz. Bu, aşkın küçük çaplı suça dönüşmüş hâli.