İnsanlık tarihinde kanıtlanması en zor iddialardan biri şudur: "Ben horlamıyorum" Bunu söyleyen insanın öz güveni NASA'da olsa Mars'a çoktan yerleşmiştik.

Çünkü kendisi uyurken çıkardığı sesler hakkında, sanki gece boyunca yatağın kenarında oturup kendisini dinlemiş gibi kesin konuşur: "Yok ya, ben horlamam." Peki nereden biliyorsun Uykunda noter mi vardı Yanındaki insan ise gecenin üçünde deprem oluyor sanıp uyanmıştır. Komodin titremiş, kedi salonu terk etmiş, apartmanın sensörlü ışıkları yanmıştır. Ama sabah horlayan kişiye anlatamazsın. "Gece çok horladın." dersin, hemen savunmaya geçer: "Burnum tıkalıydı" Demek ki horladın "Yok, horlamadım. Biraz sesli nefes almışımdır." Arkadaşım, sen nefes almadın; gece boyunca küçük çaplı bir jeneratör çalıştırdın. En güçlü delil ses kaydıdır. Telefonu çıkarıp gece kaydettiğin sesi dinletirsin. normal insan utanır.

Horlayan insan ise kaydı kriminal incelemeye alır: "Bu ben değilim." Yatakta iki kişisiniz. "Telefon sesi bozmuş olabilir." Telefon ne yapsın, sana özel ses efekti mi ekledi Bir de horlamasının ritmi vardır. Önce hafif başlar: "Hırrr..." Sonra sistem açılır: "HOOORRRR..." Ardından birkaç saniyelik sessizlik gelir. Yanındaki insan korkuyla doğrulur: "Nefes almıyor galiba!" Tam yardım çağıracakken motor yeniden çalışır: "HÖĞĞĞRRRR!" Bu kez sen rahatlamazsın ama en azından hayatta olduğunu anlarsın. İşin en güzel tarafı, horlayan kişi sabah herkesten dinç kalkar. Çünkü konseri veren odur, dinleyen sen.

Gerinir, perdeyi açar ve "Mis gibi uyudum." der. Sen ise bütün gece onun solunum sisteminin canlı performansını izlemişsindir. Sonra dönüp sana sorar: "Sen niye bu kadar yorgunsun"