Eskiden kafeye gitmek bir ritüeldi. Daha kapıdan girerken bir enerji olurdu.
"Nereye oturalım" sorusu bile sohbetin fragmanıydı.

Sandalye çekilir, çay söylenir, ilk yudum gelmeden muhabbet çoktan başlamış olurdu. Konular plansızdı ama derindi; birinin anlattığı çocukluk anısı, diğerinin yarım kalan aşkına bağlanır, oradan mahalle dedikodusuna, oradan hayatın anlamına kadar giderdi.
Şimdi kafede masa dolu, ama cümleler eksik.
İki kişi karşılıklı oturuyor.

Masada kahveler var, tatlılar var, bir de görünmeyen üçüncü kişi: Ekran. Biri iPhone'da kaybolmuş, diğeri Samsung Galaxy'de aşağı doğru hayatları kaydırıyor.
Parmaklar aktif, zihinler meşgul, ama masa sessiz.
Arada bir "Bak şuna" diye bir cümle geliyor, o da sohbet değil, link paylaşımı.

Eskiden:
"Dün başıma ne geldi biliyor musun" diye girilirdi konuya.

Şimdi:
"Şunu izledin mi" diye açılıyor sohbet.

Eskiden anlatmak vardı, şimdi göstermek.
Eskiden yaşanmışlık vardı, şimdi izlenmişlik.
En trajik olanı şu: İnsanlar artık başlarından geçenleri anlatmak yerine, başkalarının başına gelenleri izletiyor.
Kendi hikâyemizi ikinci plana atıp, başkalarının hayatını birinci perdeye koyduk.
Kendi hayatımız "reklam arası" gibi.

Bir de o tuhaf anlar var... Aynı masada oturuyorsunuz. İkiniz de gülüyorsunuz. Ama farklı şeylere. O kahkaha ortada buluşmuyor, havada ikiye bölünüyor. Eskiden kahkaha bulaşıcıydı; biri gülerse diğeri de gülerdi.
Şimdi kahkaha bireysel.

Garsona sipariş verirken bile göz teması kurmayan bir nesil olduk. Ama hiç tanımadığımız insanların hayatlarına 4K çözünürlükte bakıyoruz. Yanımızdaki insan "Nasılsın" dese kısa cevap veriyoruz, ama bir yabancının 15 saniyelik videosunu üç kere izliyoruz.
Kafeler hâlâ dolu.
Masalar hâlâ kalabalık.
Ama sohbetler... Sessize alınmış.
Ve belki de en acı gerçek şu:
Artık yalnız kalmaktan korkmuyoruz... Ama telefonsuz kalmaktan çekiniyoruz.
Eskiden insanlar "sohbet açardı." Şimdi sadece uygulama açıyoruz.

BUNU BİLİYOR MUYDUN