Cumhurbaşkanı Erdoğan 16. kez çıktı o kürsüye. Ama bu seferki başkaydı. Bu sefer sadece Türkiye adına konuşmadı. Vicdanı susturulmuş bir dünyanın, sesi çıkmayan mazlumların, tahta protezlerle okula gitmeye çalışan çocukların sesi oldu.

O konuşma Netanyahu'yu bitiren konuşmadır.

İşin en enteresan tarafı şu: Erdoğan kürsüye çıktığında salon doldu. Trump konuşurken boşalan koltuklar, Erdoğan başlayınca yeniden doldu. Filistinliler coşkuyla dinledi, İsrail delegasyonu ise asık suratla oturdu. Sonra da dayanamadılar, terk ettiler salonu.

Kaçmak, kabul etmektir. Çünkü dinleselerdi, o tahta protezleri, o yıkıntıların altından çıkarılan naaşları, o jeneratörleri çalışmayan hastaneleri savunmaları gerekecekti. Savunamazlardı. Kaçtılar.

Erdoğan, Netanyahu'nun adını hiç anmadı. "N'sini bile geçirmedi". Çünkü Netanyahu şu an kendisine bulaşacak bir muhatap arıyor. "Bakın bana nasıl saldırıyor" diyerek mağdur rolü oynamak istiyor.

Erdoğan bu tuzağa düşmedi. İsim vermedi ama zihniyeti tarif etti. "Öldürmeye doyamayan soykırımcı bir zihniyet" dedi. İsimsiz ama adrese odaklı mesaj. O zihniyetin sahibi kim, herkes biliyor.

Gazze'nin çocukları ve tahta protezler

Konuşmanın en sarsıcı kısmı bence şu oldu: Erdoğan, Gazze'yi "dünyanın en büyük çocuk kabristanı" ve "en yüksek çocuk ampute oranına sahip bölge" olarak tanımladı. Bir baba, bir dede olarak konuştu. "İçim parçalanarak söylüyorum" dedi.

Bu cümleleri istatistik olarak okumak mümkün değil. Her rakamın arkasında bir isim, bir hikaye, bir gelecek var. Ellerini kaybetmiş çocukların tahtadan yapılmış protezlerle hayata tutunmaya çalıştığını anlattı Erdoğan. Bu detay tesadüfen seçilmedi. Bir çocuğun eli yerine tahta bir parçayla okula gitmesi, insanlığın iflasının fotoğrafıdır.

Erdoğan o fotoğrafı BM'nin duvarına astı. Kimse artık o duvardan gözünü kaçıramayacak.

Erdoğan'ın konuşmasının en güçlü cümlelerinden biri buydu: "Kimse kusura bakmasın. Bu Tayyip Erdoğan'ın şahsi meselesi değildir. Bu insani bir meseledir. Hepimiz için vicdani bir meseledir."

Ve o kürsüden dünyaya bir soru sordu: Yüreğinde merhamet olan hiç kimse bu tabloya gözlerini kapatabilir mi Cevap belli. Kapatamaz. Ama kapatıyorlar. İşte Erdoğan'ın kızdığı nokta bu. Görmezden gelinen bir soykırım var.