Taraftar meşalelerle, su şişeleriyle, Halil Umut Meler de sulu kararlarıyla berbat etmeye çalışsa da Ziraat Türkiye Kupası finali, sezonun kapanışına yakıştı.

İki takım da yüzüp yüzüp kuyruğuna getirdikleri kupaya uzanmak ve başarılı geçirdikleri sezonu taçlandırmak istiyordu. Ama benim nazarımda kaybeden de en az kazanan kadar alkışı hak etti. İlk yarıda Konyaspor fazla temkinli ve disiplinliydi.

Trabzonspor'un çok daha etkili ve hücumda üretken olduğu bu yarıda Onuachu'nun jeneriklik golü gözlerimizin pasını sildi.

Konyaspor geriye düşmesine rağmen bu yarıda mücadele azminden bir şey kaybetmedi ancak çok fazla fırsat da üretemedi. İkinci yarıda ise sahada bambaşka bir Konya vardı.

İlhan Palut, ilk yarı giydiği siyah tişörtü çıkartıp, beyaz bir tişörtle sahaya dönmüş, takımı da adeta renk değiştirmişti.

Bu değişim, Konya'ya önce beraberlik golünü getirdi, sonra da penaltı kazandırdı. Onana, Muleka'nın golünde harika bir ilk kurtarış yaptı ancak dönen topu arkadaşları uzaklaştırmada o kadar becerikli değildi.

Direkten dönen toptan sonra Nagalo'nun vuruşunda yaptığı kurtarış ise penaltı kadar zordu. Bu sırada Fatih Tekke de ceketi çıkartmıştı. İşlerin tersine dönmesi için bir şeyler yapmak zorunda olduğunu biliyordu.

Savic Ozan değişikliğiyle müdahalesini yaptı. Yeniden Trabzonspor oyunda dengeyi kurup, ataklar yaptı. Konyaspor ise iyi savunuyordu. Ancak Jevtovic kornerden gelen topa ceza sahasında saçma sapan bir şekilde eliyle müdahale edince Trabzonspor penaltı golüyle yeniden öne geçti.