Bir sabah uyandınız. Telefonunuzu açtınız ve yıllardır evli olduğunuz insan hakkında hiç beklemediğiniz bir haberle karşılaştınız. Üstelik sıradan bir haber değil. Eşiniz hakkında ağır bir suçlama gündeme gelmiş. Gazeteler yazıyor, sosyal medya konuşuyor, arkadaşlarınız mesaj gönderiyor.

İlk tepkiniz ne olurdu "Benim kocam böyle bir şey yapmaz" mı derdiniz Yoksa içinizden, belki kendinize bile itiraf etmek istemediğiniz bir soru mu geçerdi "Acaba yıllardır birlikte yaşadığım insanı sandığım kadar tanımıyor muyum"

Bu soruyu düşünmeme Mustafa Sarıgül hakkında gündeme gelen cinsel saldırı iddiaları neden oldu. Eski yakın koruması Beşir Ömer Demir'in dile getirdiği iddiaları Sarıgül reddediyor. Ortada kesinleşmiş bir mahkûmiyet kararı bulunmuyor. Dolayısıyla burada kimin doğru söylediğine karar vermek ne benim ne de sosyal medyanın işi. Ama olayın bana düşündürdüğü, suçlamaların doğruluğundan bağımsız, çok daha genel bir mesele var.

Bir insan yıllardır aynı yatağı paylaştığı, çocuk büyüttüğü, hayat kurduğu eşini gerçekten ne kadar tanıyabilir

Bir düşünün. Eşinizin sabah kahvesini nasıl içtiğini biliyorsunuz. Hangi yemeği sevdiğini, hangi arkadaşından hoşlanmadığını, neye sinirlendiğini, ne zaman susacağını, ne zaman konuşacağını biliyorsunuz. Bazen bir bakışından ne düşündüğünü bile anlıyorsunuz. Ve bütün bunları bildiğiniz için onun hakkında bilmediğiniz pek az şey kaldığına inanıyorsunuz.

Oysa bir insanın alışkanlıklarını bilmek, onun iç dünyasını bütünüyle tanımak anlamına gelmiyor. Aynı evde yaşamak, aynı hayatı yaşamak demek değil. Her insanın kendisine sakladığı düşünceleri, korkuları, geçmişten getirdiği deneyimleri olabilir. Bunların bazıları son derece kişisel ve zararsızdır. Bazılarıysa ortaya çıktığında ilişkinin temelini sarsabilir.

İşte burada evliliğin en zor sorularından biriyle karşılaşıyoruz: Bir insanı sevdiğimiz için mi ona güveniyoruz, yoksa onu tanıdığımız için mi Aslında çoğu zaman ikisini birbirine karıştırıyoruz. Sevdiğimiz insanın bizim tanıdığımız kişi olduğuna inanmak istiyoruz. Çünkü aksi ihtimal yalnızca ona duyduğumuz güveni değil, kendi yargılarımıza duyduğumuz güveni de sarsıyor.

"Ben bunu nasıl fark etmedim" "Bunca yıl nasıl anlamadım" "Acaba başka neleri bilmiyorum"

Böyle zamanlarda insan yalnızca eşini değil, kendi geçmişini de sorgulamaya başlayabiliyor. Yıllar önce yaşanmış bir tartışma, açıklanamayan bir davranış, o zaman önemsenmemiş bir ayrıntı birdenbire başka anlamlar kazanabiliyor.

Oysa sonradan öğrendiğimiz bir bilgi, geçmişteki her olayın anlamını mutlaka değiştirmez. Ama insan zihni belirsizliği sevmez. Eksik parçaları tamamlamaya çalışır.

Aile danışmanlığında üzerinde durduğumuz önemli konulardan biri de budur: İlişkilerde güven yalnızca bildiklerimize değil, bilmediklerimiz karşısında kendimizi ne kadar güvende hissettiğimize de dayanır.

Burada başka bir örnek düşünelim. Bu örneğin yukarıdaki suçlama ve kişilerle hiçbir ilgisi yok. Diyelim ki on beş yıldır evlisiniz. Bir akşam kocanız size biseksüel olduğunu, yani birden fazla cinsiyete romantik veya cinsel çekim duyabildiğini söylüyor. Ne hissederdiniz Şaşkınlık mı Kırgınlık mı Öfke mi

Belki de ilk sorunuz şu olurdu: "Bunu neden şimdi öğreniyorum" Ardından başka sorular gelebilir. "Beni gerçekten arzuluyor mu" "Benimle evlenirken bunu biliyor muydu" "Yıllardır benim bilmediğim başka neler var"

Burada önemli bir ayrım yapmamız gerekiyor. Biseksüellik bir sadakatsizlik biçimi değil, cinsel yönelimdir. Biseksüel bir erkek eşini sevebilir, arzulayabilir ve tek eşli bir evlilik sürdürebilir. Dolayısıyla mesele onun biseksüel olması değil, bu konunun evlilik içinde neden ve nasıl konuşulamadığı olabilir.

Üstelik her sessizlik de aldatma anlamına gelmez. İnsan bazen kendisini geç tanır. Bazen duygularını adlandırmakta zorlanır. Bazen de anlaşılmamaktan, reddedilmekten veya sevdiği insanı kaybetmekten korkar.

Ama diğer taraftan, eşinin kendisi hakkında önemli bir gerçeği yıllar sonra öğrenen kadının şaşkınlığı ve kırgınlığı da anlaşılabilir.