Türkiye'de yaşayan insanın ortalama bir günü nasıl geçiyor

Nasıl yaşıyor

Yaşıyor mu, yoksa ayakta mı kalmaya çalışıyor

Nefes almak yaşamaktan sayılıyorsa yaşıyor diyebiliriz ama biliyoruz ki yaşamak için nefes almak yetmiyor.

Bir toplum bugünlerde patlama noktasında yaşıyor duygularını.

Toplumun öfkesi iktidarın korkusu bir araya gelince baskı artıyor.

Türkiye'de Haziran 2026 itibarıyla yapılan saha ve kurum tespitlerine göre, aşırı yoksulluk çeken hane sayısı 11,2 milyon seviyesindeydi.

Bugün bu sayının çok daha fazla olduğunu tahmin edebiliriz.

Yetişkinler karnını doyuramıyor.

Gençler umutsuz.

Eskiden en kötü zamanımızda bile her şeyin düzelebileceğine olan inancımız bugün yerini kör bir umutsuzluğa bıraktı.

Hele ki, fondan götürülen paraları görünce, "Biz bunca yoksulluğu neden çekiyoruz"un cevabı da hızla gelmeye başladı.

Birileri daha iyi arabalara binsin, daha iyi çantalar taksın, daha iyi yatlara sahip olsun, gencecik yaşında servetine servet katsın diye süründüğümüzü fark ettik.

Bizim paramızı çaldılar matmazel.

Çaldılar, yaşadılar, şimdi aralarda kurbanlar vererek bu işten sıyrılmanın peşindeler.

Barınacak evimiz, yiyecek ekmeğimiz, okuyacak kitabımız, bize gelecek sunacak bir eğitim sistemimiz, huzurlu yaşlılığımız yok.

Büyük büyük adliye sarayları inşa edilirken, hapishanelerimizin büyüklüğüyle övünülürken, gazeteciler o büyük hapishanelerde yatacak ranza bile bulamazken, kimlik siyaseti, baskı ve yıldırma politikaları da dozunu artırmış durumda.

Liyakatsizliğin getirdiği eşitsizlik hepimizin canını fena halde sıkıyor.

Eğitimli kesimin yıllardır aşağılandığı, doktor dövmenin neredeyse alkışlanacak hale geldiği sistemde vasata övgünün sonuçlarını yaşıyoruz bugün.

Fon krizi patladığından beri o burnu arşa değen, yıkılamaz sandığımız kulelerinden böbürlene böbürlene ezdiklerini izleyenlerin adliye koridorlarında ağlayan hallerine şahitlik ediyoruz.