İlkokul sıralarında "karınca ile ağustos böceği" hikayesi ile büyüyen bir nesiliz.

Hikayeye göre karınca güzel havalarda çalışırken ağustos böceği yan gelip yatıyormuş. Sonra kış gelince ağustos böceği soğuktan ve açlıktan ölmüş...

İşin özü bu.

Yazın çalışmazsan kışın ölürsün. Ölürsen de kimsede suç arama...

Kendin ettin kendin buldun hikayesidir bu.

İnsanlar ve toplumlar için de geçerli bir kuraldır. Çocukluğunda iyi bir gelecek için çok çalışacaksın.

Dışarısı bahar diye tüm zamanını parkta bahçede geçirmeyeceksin.

İyi bir eğitim aldıktan sonra da iş bitmiyor. Bu sefer orta yaş yani çalışma çağında kendin ve ailen için çalışacaksın. Yoksa yaşlılığında bastonuna tekmeyi vururlar.

Rahmetli Yaşar Nuri Öztürk bir konuşmasında diyor ki: "Ben bu milletin çok büyük sıkıntılara maruz kalacağını düşünüyorum. Bu millet kendi eliyle başına çok dikenli bir çorap örmüştür. Çok büyük günahlar işledi, çok büyük nankörlükler yaptı. Çünkü helal lokmayı, dürüstlüğü ve liyakati cezalandırdı." Ben buna asıl şunu eklemeyi isterim: Bu millet çalışmayı cezalandırdı. Yaşlı ve fakir bir millet olmak için hiç fırsatları sorgulamadı. Hatta o fırsatlar için çalışmadı.

Neden...

Bakınız insanlar gibi toplumlarında demografik fırsatları vardır. Nasıl ki bir insan için en verimli çalışma cağı 25-65 ise toplumların da 30-40 yaşları en verimli yaşlarıdır. Bu yaş toplumun ortalama yaşını ifade ediyor.

Türkiye 2020 yılında 32,7 yaşındayken 2025 yılında 34,9 yaşına yükseldi.

Şu anda bakıma ve harcamaya ihtiyaç duyulan nüfus en alt seviyelerde. Hem çocuk nüfus hem de yaşlı nüfus az. Yani orta yaş yığılması yaşayan FIRSAT ÜLKEYİZ.

Bakınız beni takip edenler bu konuyu 10 yıla yakındır yazdığımı bilirler. Bu yazıyı tekrar olsun diye yazmıyorum. Başka bir yere daha varacağım.

Pandemi de ne gördük Avrupa'nın Uzakdoğu ile ticareti kesilebiliyor ve Avrupa pazarı bize büyük fırsat verebiliyor.

Nitekim 150 milyar dolar seviyelerinde gezinen ihracatımız bir anda 220 milyar dolara fırladı. Sonra sürdüremedik.