4 Şubat Çarşamba günü, ikindi namazından sonra Çınaraltı'nı geçip İbrahim Abi ile beraber her zamanki masamıza oturup daha çaylarımızı yeni söylemişken bir yerlerden Selahattin çıkageldi... Çeşitli vesilelerle Selahattin'i bu sütuna çok misafir etmişliğimiz vardır, fakat biz yine de hafızaları güncellemek babında bir iki cümle konuşmak durumundayız... O Selahattin ki; Darüşşafaka Lisesi'ni ve Boğaziçi Üniversitesi'ni iyi dereceyle bitirmiş biri olarak, İngilizce çok iyi olmak üzere 3 Avrupa dilinde okur-yazar biriydi... Bir zamanlar başta Erward Said'in 'Oryantalizm' Toshihiko Izutsu'nun 'Kur'ani Kavramlar' gibi derinlikli kitaplarını tercüme ederken... Şimdi o Selahattin uzun zamandan bu yana ağır bir şizofreni ile malul... Haftalık ödemeyi isteyince Selahattin, İbrahim Abi'den izin alarak onunla başka bir masaya geçtik... Nasılsın Hayat nasıl gidiyor diye sordum başlangıç niyetine... Akşamları işte bu masalardan birine başımı koyarak uyuyabiliyorum, karnım da doyuyor... O kadar... Daha ilerisi yok ki... deyiverdi. Sonra yüzü o tuhaf hallerinden biriyle tekallüs ederken... Nasıl hayatta kalabildiğimi bilmiyorum... diye ilave etti... Gel de sarsılma... Hayat gerçekten bu kadar mı.. Peki o kavgaların, yarışların, sevgilerin, öfkelerin, ağlamaların, gülmelerin, geçmişe kahırlanmaların, geleceğe duyulan güvensizliklerin anlamı ne, amacı ne, motivasyonu ne, ne, ne.. Havayı değiştirmek amacıyla bu kez; geçmişe dair bir şeyler hatırlıyor musun diye sorunca; satır satır her şeyi... deyiverdi... Beni ilk kez buraya getirip, buradakileri takdim ettiğin günden başlayayım mı.. diyordu gözümün içine bakarak... Kalsın... dedim. Onun söyleyeceklerinden mi, kendi geçmişimden