"Kocatepe, bir daha uyanmayacak Başkomutan'ın vedasıyla sarsıldı. Sivas Kongre Binası'nda Mustafa Kemal'in 'Ya istiklal ya ölüm!' diye haykıran sesi bir kez daha yankılandı. Gazi'sine ağıt olup akan Sakarya Nehri'ne milletin gözyaşı karıştı. Hasan Tahsin'in ilk kurşunuyla ayağa kalkan İzmir'in taşı, toprağı, denizi, rüzgârı sessizliğe büründü. Ankara'nın bozkırını kaplayan yas, Meclis'in taş duvarlarını üşüttü. Zafer Anıtı'nda elini alnına götürmüş bronz asker, bir daha dönmeyecek kahramanının ardından bakıyordu. Tüm ülke susarak konuşmayı, susarak anlaşmayı, susarak birlik olmayı öğrendi o sabah. Kelimeler kifayetsizdi. Suskunluk artık yeni ortak alfabeydi."

Atatürk'ü kaybetmenin ortak acısının adı; "Suskunluk Alfabesi"... Yukarıda okuduğunuz satırlar Sevgili Nüket Aşkın'ın Yazı–İnkılap Rüzgârında Bir Aşk Hikâyesi adlı romanından. Bizi 1928 yılına; savaşlardan çıkmış, yorgun, yoksul ama yeniden ayağa kalkmaya çalışan bir ülkeye ve Atatürk'ün kâtibi Tahir ile ressam eşi Zehra'nın hayatlarına götüren romanda, "Bir milletin 'alınyazısı' da genç Cumhuriyet'in yeni alfabesiyle şekillenmektedir" ifadesine de dikkati çekmek isterim;

Çünkü Atatürk'ün yaptığı tam da buydu. Bir milletin alınyazısını değiştirmek.

Yoklukla, çaresizlikle, cehaletle ve boyun eğmekle tarif edilen bir kaderi değiştirmek.

Yüzyıllardır kendisi hakkında başkalarının karar verdiği bir millete, kendi geleceğini belirleme hakkını teslim etmek.

Bir çocuğun eline kalem vermek.

Bir kadının önüne yeni bir hayat açmak.

Bir köy öğretmenine ülkenin yarınlarını yetiştirme sorumluluğunu yüklemek.

Bir millete "Sen de başarabilirsin" demek.

Belki de bu yüzden Atatürk'ü anarken yalnızca bir devlet adamının ölümünü hatırlamıyoruz.

Bir milletin yeniden doğuşunu hatırlıyoruz.

HİÇ TANIMADIĞIMIZ BİR İNSANI NEDEN BU KADAR ÖZLÜYORUZ

Atatürk'ün fotoğraflarına bakıyorum.

Bazen cephede, bazen karatahta başında, bazen bir çocuğun yanında... Bazen de bir sofrada; düşünceli, yorgun, belki biraz yalnız.

O fotoğrafların içinde yalnızca bir komutan ya da cumhurbaşkanı yok.

Çok ağır sorumluluklar taşımış bir insan var.

Kaybettiği arkadaşları, geride bıraktığı yıllar, uğruna mücadele ettiği bir millet var.

Bir ömre sığdırılması neredeyse imkânsız işler var.

Bir de bütün bunların ötesinde, kendisinden sonra gelecek nesillere duyduğu büyük güven...

Belki bizi bugün en çok duygulandıran da bu.

Çünkü biz Atatürk'ü tanımadık.

Onunla aynı odada bulunmadık.

Ona teşekkür etme fırsatımız olmadı.

Ama onun açtığı yollardan yürüdük.

Ve ne zaman ülkemiz zor bir dönemden geçse, ne zaman umutsuzluğa kapılsak, ne zaman geleceğimiz konusunda kaygılansak dönüp yine ona baktık.

Sanki bir cevap arar gibi...

Sanki bize yeniden cesaret verecekmiş gibi...

ASIL MESELEONU ANMAK DEĞİL ANLAMAK

Aradan 88 yıl geçti. Dünya değişti. Savaşların biçimi değişti. Tehditler değişti. Teknoloji, hayatlarımızı tanınmaz hale getirdi. Ama bir ülkenin bağımsızlığına sahip çıkma ihtiyacı değişmedi. Bilimin yol göstericiliği değişmedi. Eğitimin önemi değişmedi. Kadınların eşit yurttaşlar olarak hayatın her alanında var olmasının değeri değişmedi. Hukukun, liyakatin, aklın, ortak geleceğimiz için taşıdığı anlam değişmedi. Atatürk'ü gerçekten sevmek, yalnızca fotoğraflarını duvarlara asmak değildir. Onun bağımsızlık fikrine sahip çıkabilmektir. Cumhuriyet'i yalnızca geçmişten kalan büyük bir miras değil, gelecek nesillere karşı taşıdığımız büyük bir sorumluluk olarak görebilmektir.