Birinci sınıf acılar için özel galibiyetler olası bir tedavi biçimidir. O yüzden Liverpool'u devirmek de bu takımın hayat biçimi olmalıydı. Fenerbahçe iki kez yenik duruma düştüğü maçta ruhani bir uyanış gösterdi hem futbol hem de sonuç olarak Liverpool'u devirdi. Futbolun tartı birimi emektir yürektir. Sarı ile lacivert futbolun gülümseyen rengiydi de Fenerbahçe ne derse oydu, tribünler de futbola ve heyecana doydu.

Gerçeği söylemek gerekirse sezon başından beri görmeye alışık olmadığımız futbol resimleriyle dolu bir gece. Uyku tulumunu çıkaranların işçi tulumu giydiği bir gece. Fiziksel ve ruhsal olarak yeterli görünmediği maçların aksine takımda bu kez her şey yerli yerindeydi. Bu stattaki gerçek Fenerbahçe halinin sahibine teslimi. İlk yarının sonunda aldığım not; "Fenerbahçe böyle oynarsa kazanması futbol yasası." Cesaret ve inanç kadar, takımda kendini yenilemenin izlerini de gördük. Bunun tercümesi de "bundan böyle yenilmemeye kararlıyım. Ne demek istediğimi gelecek maçlarda göreceksiniz."

Greenwood, yeni koordinat sisteminde yerini alırken, bezgin duruşunu terk edip, kendisindeki sihrin farkına vardı, gecenin kaliteli kısımlarında "resital" verdi. Attığı gol kadar sahadaki dinamizmi ve yaratıcılığı üst düzeydi. Hele ilk yarının sonundaki pozisyonu gol olmalıydı. Böyle adamlar parlak yıldız olarak sürekli yanmayı seçmeli, küsüp sönmek yerine. Herkes birbirine omuz verirken kimsenin eleştirilecek yanı yoktu ama Kante'yi tırnak içine alıyorum. Oksijen deposuydu, özveri muhteşemdi. Düşündüm de futbolun böyle yetenekli ve sevimli romantiklere de ihtiyacı çok.