Dün gece Fenerbahçe adına görkemli bir futbol yoktu ama disiplin vardı, sadakat vardı ve 3 puanı almaya eğitilmiş bir takım duruşu vardı. Özellikle de özgüvenli bir duruş. Galibiyetten başka hiçbir sonuç mücadelenin karşılığı olamazdı.
Daha maçın başında iki kanattan da periyodik bindirmeler varken, Muriç'in attığı gole de bakınca, "bu maçta fark olur" diye düşündüm. Ama baktım ki herkes tek golle bir yere kadar rahat.
Durum böyle olunca Samsun'un Fenerbahçe savunmasını rahatsız eden bindirmelerini izledik. Baktım, onların da gücü bir yere kadar. Son çeyrekteki bindirmeler de buna dahil.
Sahadaki en özel adam Oğuz Aydın'dı. İzini kaybettirmekte de ustaydı, iz sürmekte de. İlk yarıda neredeyse bütün pozisyonlara itibar kazandıran delikanlı, attığı golde muhteşem vuruşla nasıl resital yazılır gösterdi.
Yedek kalmanın yan etkilerini zerre kadar hissetmeyen Oğuz'un bu takımda her şekilde yeri var. Bir futbolcu her pozisyona müdahale edip mücadele ederken, ayağındaki topları da arkadaşlarının ayağına ya da kafasına getiriyorsa özeldir. Hele böyle muhteşem gol atıyorsa çok özeldir. Vedat Muriç'le harika ikili olması da caba.
Takım oyununda isteyene iş çok.
Dün gece Greenwood sahada hiç yoktu. Rakibi yok etmenin yaratıcı yanlarını ve inceliklerini görmeyi beklerken, ondaki bireysel yoksulluğun takım oyununa nasıl sekte vurduğunu gördük. Özel adamların yokluğu böyle derin hissediliyor. Pozisyonların içinde olması gereken yerde bulunmadığı için de kendisinden böyle bahsediliyor.