Fenerbahçeli bir arkadaşım çocuğuyla birlikte gittiği Göztepe maçı sonrası yanıma geldi. Babanın sesi kısılmış, çocuğun gözlerinde hüzün bülteni. Maçtan çıkan ve "hani bizi ağlatmayacaktınız" diye haykıran Fenerbahçeli çocuğun videosunu da izledim. Bu ülkede çocuklara verilen hangi söz tutulmuş ki!

***

Çocuklar futbolun kalbidir ama bizim ülkemizde çocuklar siyasetin, sanatın, futbolun malzemesidir. Bir zamanlar bu kulüpte eşya piyangosu düzenlendi. Fenerbahçeli çocuklar o piyangoya harçlıklarını bile bağışladı. Ne için Etiketli bir zibidiye ödenecek transfer parası için. O zamanlar söylemiştim, "eşya belki de çocuklardı!" Piyango biletlerinin tiyatro biletlerinden değerli sayıldığı bir ülkede, çocuklar adına o tarihi yenilgiyi kaç kişi fark etti, kaç kişi hazmetti

***

Paranın özne olduğu yerde çocuklar kimsenin umurunda değil. Çünkü futbol da siyaset gibi. Çocukları ağlatmamak matah bir şey değil. Çocuklara sağlıklı bir yaşam ortamından bahseden yok. Onları bir şampiyonlukla güldürmek bütün meseleyi hallediyor öyle mi Bu takımın kaptanı Skriniar denen kötü bir örnek. Çocukların izlemesi kesinlikle sakıncalı şahıs. Kolunda Fenerbahçe kaptanlık bandıyla, elini kasıklarına götürüp tribünlere gösteren birine bir yönetici tek söz etti mi Böyle bir adam çocukların yüzünü güldürse ne olur Verdiği hasar kaç şampiyonluğa bin basar!

***

Bu takımda taraftara posta koyan bitirim futbolcular varken, milyonlarca dolar alıp "hastayım" diye oynamayanlar koca Fenerbahçe Kulübü'ne meydan okurken, kulübün ağaları beyleri dilini yutsun ve çocuklar ağlamasın öyle mi Bırakın ağlasınlar. Ağlamak ayıp değil. Ayıp olan o çocukları babalarının dedelerin gördüğü asil gerçeklerden mahrum etmek. Şampiyonluktan daha anlamlı değerlerin var olduğunu öğretmek. "Dış yapı" masalıyla büyükleri uyutanlar, kulübün içine sokulan yönetici futbolcu profillerine bakınca ne demek istediğimi daha iyi anlar. Böyle bir ülkede gözden çıkarılmış değerleri savunmak da yürek ister!

***

Bizler mahalle terzilerinin çok değerli olduğu yılların çocuklarıyız. İspanyol paça pantolonların hayal terzileri de ya sinemanın jönleri olurdu ya da dönemin şarkıcıları. Hangi takımda olursa olsun futbolcuların cikletlerden çıkan kartlarını biriktirirdik. Futbolculardaki asalet birbiriyle yarış ederdi. Kömür taşıyan kara vagonların yerini kara parayla caka satılan lüks otomobiller aldı. Hayat diken terziler kalmadı, dostuna kefen dikenler moda artık.