Bir tasma takıyorsunuz boyunlarına.

Sormuyorlar nereye gittiklerini, kimin elinde olduklarını, bu yolun nereye çıktığını... Sadece yürüyorlar peşinizden.
Tasmanın ucundaki ele bakıyorlar ona inanıyorlar ve yürüyorlar. Çünkü o tasmayı yön değil, güven sanıyorlar.
Biz öğrettik bunu onlara. Binlerce yıldır insanın elini, sesini, kokusunu...
"Güven" diye öğrendiler.
Ve şimdi, o öğrenilmiş güvenle geliyorlar peşimizden.
Nereye götürürsek oraya.
Neyi reva görürsek onu yaşıyorlar. Hangi eve koyarsak orada uyuyorlar.
Hangi kapıdan atılsalar o kapının önünde bekliyorlar.
Hayatları, açlıkları, korkuları, sevinçleri, bizim kararlarımızın içinde.
O tasmanın ucunda.
Ve ses çıkaramıyorlar. İtiraz etmiyorlar.
Sorgulamıyorlar. Şiddet görüyorlar.
Susuyorlar.
Aç kalıyorlar. Susuyorlar.
Soğukta titriyorlar. Susuyorlar.
Zincire vuruluyorlar. Sokağa atılıyorlar.
Yine susuyorlar.
Bazen de o tasmanın ucunda nereye gittiğini bilmeden sonuna kadar yürüyorlar...
Tasmanın ucunda sonsuza götürülseler de dönmek akıllarına gelmiyor.
Çünkü güvenmeyi bırakamıyorlar.
Çünkü biz, onlara başka bir ihtimal öğretmedik. Çünkü "hayır" yok onlarda. Biz öğretmedik. Biz karar verdik. Onlar katlandı.
Ve bütün bunların içinde tek yaptıkları şey insana güvenmekti.
Bazen de önlerine bir kap zehir konuyor yemek niyetine, yine kuşkulanmıyorlar, insan eliyle konduğu için.
Gözlerinde hep o sadakat, hep o sonsuz sevgi, insana en yakın dost oldular asırlar boyu.
Ama bu son zamanlarda hiç görmedikleri kadar vahşet, hiç görmedikleri kadar eziyet, hiç beklemedikleri kadar insan eliyle ölümle karşılaşıyorlar...
Kim bilir belki içten içe, o zehirleri yiyip kıvranarak ölürken, son anlarında, 'neden bu kadar düşmanlık, neden bunca hainlik' diye düşünüyorlardır...
Rumuz: Yalnız patiler

YANIT

Neden bu düşmanlık Yerel yönetimler doğru dürüst barınak yapmıyor, çoğunlukla aç kalıp birbirlerini parçalıyorlar, bazen de yine zehirleniyorlar...
Son zamanlarda sanki tek sorunumuz bu sokak köpekleriymiş gibi gündemimiz hep onlar üzerine...
Ne yaptı bu hayvanlar size Ne yaptılar biliyor musunuz, hatırlatayım: