Kocam çok sinirli, öfkeli biri. Her fırsatta beni ve çocuğumuzu dövüyor, en ufak bir sorun karşısında hakaretler yağdırıp sağa sola saldırıyor, evdeki eşyaları üzerime fırlatıyor.

Sevgili Güzin Abla, senden yardım istiyorum çünkü çok zor durumdayım. Belki bana akıl verirsin.
Ben 29 yaşında, 5 yaşında bir oğlu olan, çok talihsiz bir kadınım. 6 yıllık evli olduğum kocam çok sinirli, öfkeli biri...
Her fırsatta beni ve çocuğumuzu dövüyor, en ufak bir sorun karşısında hakaretler yağdırıp sağa sola saldırıyor, evdeki eşyaları üzerime fırlatıyor. Beni dövmesine katlanıyordum da çocuğumu dövmesine katlanamıyordum...
Oğlum daha küçücük, onun da orasını burasını morartıyor... Bir gün elinde kalacak diye çok korkuyordum.
Bu duruma daha fazla katlanamayıp ayrılmayı göze alıp bunu ona söylediğim zaman beni çocuğumla birlikte evden kovdu. Gidebilecek bir yerimiz olmadığı için sonunda yalvarıp yakarıp mecburen geri döndüm. Aslında ben yuvamı yıkmak istemiyorum. Eşimi de seviyorum ama sevgi her şeyi çözmüyor.
Şimdi bir işe girdim, çalışıyorum.
Çocuğumu da annemin yanına verdim.
Böylece onlara yardım edebileceğim.
Çocuğumu hafta sonları gidip görebiliyorum. Bütün hafta özlüyorum ama hiç değilse çocuk dayaktan kurtuldu.
Kocam, şimdi de çalıştığım için elimdeki, avucumdaki parayı almak istiyor.
Vermeyince de hâlâ dayak yiyorum.
Ondan ayrılmak da istemiyorum... Çünkü onu her şeye rağmen seviyorum... Sizden bana yol göstermenizi bekliyorum.
◊ Rumuz: Nasıl kurtulurum

YANIT

Sevgili kızım, sen gerçekten kurtulmak istiyor musun bu adamdan Hem onu hâlâ sevdiğini söylüyorsun, bu nasıl sevgi anlayamıyorum. Seni döven, hakaret eden, küçücük evladını bile dövmekten kaçınmayan, çalıştığın zaman da elindekini avucundakini alan bu erkeği nasıl hâlâ sevebiliyorsun
Hâlâ "Yuvamı yıkmak istemiyorum" diyorsun. Kızım, bu nasıl yuva...
Çocuğunu kocanın şerrinden kurtarmak için tutmuş annene vermişsin. Bir aile olmaktan çoktan çıkmışsınız. Ve sen hâlâ yuvadan söz ediyorsun.
Bana kalırsa sen kocanı her şeye rağmen sevdiğin için ayrılamıyorsun. Yoksa "Gidecek yerim yok" demek bir bahane... Hem çalışıyormuşsun, annen de çocuğuna bakıyormuş.