Orhan Veli'nin yalın, içten ve hafif hüzünlü şiir anlayışından esinlenerek yazdığım "Bir Sabah" başlıklı şiirim şöyle:

Bir sabah uyandım, baktım, yaşlanmışım.
Ne kapıyı çalan olmuş ne haber veren.
Meğer yıllar ben uyurken de geçermiş.
Eskiden koşardım, şimdi yürümek de güzel. Hele bir de deniz varsa karşımda, bir bardak çay, biraz güneş, bir de sevdiğim insan.
Gençken vaktim yoktu, şimdi vaktim var ama acelem yok.
Ne tuhaf şey şu hayat!
İnsan önce büyümek ister, sonra büyüdüğüne pişman olur.
En sonunda anlar ki, mesele ne gençlikmiş, ne ihtiyarlık.
Mesele, bir sabah daha uyanabilmekmiş.
Sağlık dedikleri, merdivenleri koşarak çıkmak değilmiş.
Kendi ayağınla inebilmekmiş sokağa...
Bir ağacın gölgesine oturup 'oh!' diyebilmekmiş.
Huzur dedikleri de öyle büyük bir şey değil.
Kimseye kızmadan, kimseden korkmadan...
Akşam başını yastığa koyabilmek.
Bir de geçmişi düşününce, keşkelerden çok...
İyi ki diyebilmek.
Bilgelik mi Onu da öğrendim galiba.
Her söylenene cevap vermemeyi,
Her gideni geri çağırmamayı,
Her şeyi bilmek zorunda olmadığımı.
Bir de aile var tabii, insanın dönüp dolaşıp
Kapısını çaldı bazen bir çocuk gülüşü,
Bazen çoktan gitmiş bir annenin kulaklarında kalan sesi.
Şimdi aynaya bakıyorum.
Saçlar beyaz, yüzümde çizgiler...
Olsun!
Hepsinin bir hikâyesi var.
Hem kim demiş insan yalnız gençken güzel diye
Daha görecek denizler var, içilecek kahveler,
Sevilecek insanlar.
Belki biraz daha yavaş.
Ama eskisinden daha dikkatli.
Ölüm mü
Onu da biliyorum elbet. Ama bugün değil...
Bugün hava güzel. Pencere açık, bir kuş konmuş karşı çatıya...
Ve ben, bunca yıldan sonra hâlâ merak ediyorum.
Yarın ne olacak diye.
Demek ki, yaşamak dedikleri henüz bitmemiş.
Hem zaten insan kaç yaşında olursa olsun,
Sevdiği birinin sesini duyunca biraz çocuk olmuyor mu m Jülide Doğu.

"Mesele, bir sabah daha uyanabilmekmiş... İyi ki diyebilmekmiş..."
Hayatın yorgunluğunu ama bir o kadar da güzelliğini bu denli yalın anlatmak ancak senin güzel ve akıcı kalemine yakışırdı Jülideciğim...