Her şeyi menfaate, çıkara dönüştürdük. Nefsi çürüttük. Dilimiz dikenli, sözcüklerimiz zehir saçıyor. Öyle yorumlar okuyoruz ki, ne ara bu kadar kötü olduk

Merhaba, köşenizin annenizden bu yana takipçisiyim. Uzun süredir göremiyorum sizi, inşallah iyisinizdir. Bugün bizlere dair şu satırlar döküldü kalemimden:
Yaratılanı sevemedik Yaradan'dan dolayı, olmadı gitti... Yaşamda unuttuk "günaydın" demeyi, hâl hatır sormayı, nezaketi. Tüm güzel, iyi huylarımızı unuttuk.
Çocukluğumuzda birlikte kurduğumuz oyunları şimdi çocuklarımız, torunlarımız tabletle, telefonla oynuyor.
Tebrik kartlarını, iki güzel kelam yazmayı, güçlükle ulaşılan ankesörlü telefonlardaki hâl hatır sormayı unuttuk.
Şimdi elimizin altında telefonlar var, sosyal paylaşım sitelerinde görünür olduk ama artık seslerimizi unuttuk.
Velhasıl güzel huylarımızı hepten unuttuk veya zaten hiç edinememiştik...
Minicik ama kocaman güzelliklerle, bir başkasının yüzünde gülücükler açtırmayı unuttuk. Dostu acıttık, dostumuza kötülük yapanla dost olduk.
Eden bulur, düşünemedik. "Kalp yamuksa sonlar iyi olmaz" demedik.
Her şeyi menfaate, çıkara dönüştürdük. Nefsi çürüttük. Dilimiz dikenli, sözcüklerimiz zehir saçıyor. Öyle yorumlar okuyoruz ki...
Ne ara bu kadar kötü olduk
Ölüme sevindik, düşene sevindik, şiddete alkış tuttuk, zarara uğrayana sevindik.
Oysa birinin yarasına merhem olduğumuzda, kendi yaramızın iyileştiğinin farkına varma güzelliğini göremedik.
Saldırgan, sabırsız, sevgisiz hâllerimizi bir bırakabilsek, yüreğimiz ferahlayacak aslında. Ama bizler sadece görünenle ilgileniyoruz. Görünmeyenin güzelliğine varamıyoruz.
Yanında olmak, sevgiyi hissettirmek, "Ben buradayım" demek bu kadar mı zor
Şifa budur; yolları birlikte yürümek, güzelleştirmek, katlanabilir kılmak ve "İşte yaşadım" demek. Bazen yaşadıklarımız bizim sınavımız, bazen de cezamızdır. O çizgiyi hissetmek, görmek, hayatımızı şöyle bir ince elekten geçirmek gerekmez mi Ama hep kolayı seçeriz, hep suçlu karşımızdakidir.
Biz mi Sütten çıkmış ak kaşığız her birimiz, kendi tarafımızdan bakınca!
Normal olmayan o kadar çok şey var ki... Ama artık öyle kanıksadık ki, her şeyi normal görüyoruz. Samimi olalım, bir kez olsun düşünelim; birbirimizin yüzüne veya aynalara bakacak hâlimiz kaldı mı
◊ Rumuz: Mürüvvet C.

YANIT

Sevgili okurum, ben artık sadece cumartesi günleri yazıyorum. Sanırım sizinle yaşıtız, aynı duyguları taşıyoruz. O nedenle satırlarınızın altına imzamı atabilirim.