Henüz 14 yaşındayım, öğretmen olmak istiyorum. Ama ailem tutucu. Babam okumamı istemiyor, beni okuldan almakla tehdit ediyor.

Merhaba Güzin Abla, ben kalabalık bir ailenin kız çocuğuyum, dört abim var. Annem, babamın dediğinden çıkmaz.Ailem tutucu.
Artık ailemle kalmak istemiyorum. Ben okumak, yurda geçip eğitimime özgürce devam etmek istiyorum. Düşün ki ailem ben daha küçükken beni dövüyordu. Hem de saçma sapan sebepler yüzünden...
Oysa ben de her çocuk gibiydim, uyumadım diye dayak yedim, kardeşimle birlikte yatmak istedim diye dövüldüm, bu olanlar sırasında en fazla 8 yaşındayımdır.
Zorla odaya kapatıldım... Şimdi 14 yaşındayım, hâlâ birçok şeyimi kısıtlıyorlar.
Öğretmen olmak istiyorum. Okulumdan nakil alıp öğretmen okuluna geçmek istedim. Babam ise burada kalmamı istemiyordu. Anadolu'da okumamı istiyordu, mesleğimi seçtiğimde, 'sen hiçbir şey olamayacaksın, hep amele kalacaksın' diye üstüme yürüdü.
Aslında okumamı istemiyor, çalışıp eve yardım etmemi istiyor. Zaten bütün hevesimi yerle bir etti.
Şu an gittiğim okul uzak bizim eve, bu sene başında okula başlayalı daha 1 hafta olmuştu, otobüsü yarım saat kaçırdım, çok da trafik vardı. Eve geldiğimde telefonum elimden alındı, babam "Bir daha okula gidemeyeceksin" dedi.
Neyse ki annemin de yardımıyla, bir şekilde babamı ikna ettim. Ancak bu yıl bittiği zaman beni okuldan alacağını, bir daha da okutmayacağını söyledi. Şimdi sırf almasın diye elimden geldiği kadar başarılı olmaya çalışıyorum. Umarım beni okuldan almaz. Alırsa kahrolurum.
Kimse hatasız kul değil, benim de hatalarım var alemin de... Onlar baskı yaptıkça ben onlardan kaçıyorum...
Biliyorum kimsenin ailesi kusursuz olmak zorunda değil ama bu kadar da kusurlu olmasınlar...
Bu da benim şanssızlığım mı sence, söyle ben ne yapmalıyım abla
◊ Rumuz: Kimsesiz kız

YANIT

Bu çağda gerçekten böyle babalar var mı, diye düşünüyor insan. Çok yazık, çünkü pek çok ailede çocuklar okusun, meslek sahibi olsunlar diye çırpınıyor insanlar.