Yokuşa tırmanıyorsun. Ciğerlerin yanıyor, bacakların acı içinde titriyor, nefesin kesiliyor.

Arka dişliye almışsın zinciri ama yetmiyor. Her pedalda kalbin zonkluyor, gözlerin kararıyor.

O anda, başka bir bisikletçi yanından süzülerek geçiyor.

Ne nefesi dar ne yüzü terli. 'Zzzzzzzzzz...' diye sessiz bir torkla seni geçiyor.

Dönüp bakıyorsun. Belki senden iyidir.

Belki de bisikletinde motor vardır.

★★★

Bugün son bulacak Tour de France, dünyanın en zor yarışı.

3 bin 500 kilometrelik bu parkur, her biri 60 kiloluk 176 bisikletçinin günde 4 bin ila 7 bin kalori yakarak 23 gün yarıştığı bir maraton.

Bisikletçiler yılda 30 bin kilometre antrenman yapıyor, her gün 6 saat pedal çeviriyor. Arka arkaya 21 etapta, yağmurda, karda, sıcakta, bazen nefesin bile yetmediği oksijen seviyelerinde yarışıyorlar. Hepsi sadece sarı mayoyu kapmak için.

Ve şimdi bu emek, bisikletin içine gizlenen bir kabloyla yerle bir olabiliyor.

★★★

Evet, doping skandallarıyla bildiğimiz Tour de France'ın bu yılki başlığı motorlu bisikletler.

Her şey, Belçikalı bir yarışçının bisikletinde Bluetooth'la çalışan bir motorun bulunmasıyla başladı.

Artık sadece kas gücü değil, watt gücü de ölçülüyor.

Bisikletin içine gizlenmiş küçücük motorlar, dev bir fark yaratıyor.

Her etap boyunca günde 60 bisiklet denetime giriyor. Bu sıradan bir kontrol değil. Adeta CSI: Tour de France.

Bazen yarıştan sonra, bazen etap ortasında, bazen ise sadece bir şüphe üzerine...

Sadece 6.5 kilo olan bu uzay teknolojisi bisikletler mühürleniyor, tarayıcılar devreye giriyor.

X-ray cihazı, manyetik tabletler, ısıya duyarlı kameralar...

Şüphe varsa bisiklet parçaları sökülüyor: Vites kutusu, sele borusu, pedal yatağı, teker göbeği...

Uluslararası Bisiklet Birliği (UCI), "Şüphe varsa vidalar sökülür" anlayışıyla çalışıyor. Zira saklanan şey küçücük olabilir ama etkisi devasa.

Bu yılki yarışta sahada görevli 40'tan fazla 'özel ajan' tarafından 350'den fazla etap öncesi ve 600'ün üzerinde yarış içi "mekanik doping" testi yapıldı.